Στιγμές

«Με το σπρέι του μυαλού μου»
«Συνηθίζω να λερώνω με συνθήματα τους τοίχους
ή να γράφω κάπου κάπου αποσπάσματα από στίχους
ή και πάλι να βαδίζω στη βροχή
άμα θες να ταξιδέψεις πάντα υπάρχει αφορμή...»
(Goin' Through)
της Παυλίνας Εξαδακτύλου, pavlinaex@gmail. com
φωτ: Γρηγόρης Σιαμίδης, siamidisgr@yahoo. com
Επτά μήνες στην περιοχή γύρω από τη Βασιλέως Ηρακλείου και τη Φράγκων. Ανάμεσα στα Λουλουδάδικα και την Κομνηνών. Από τα δικαστήρια στην Ερμού και πάλι πίσω. Μια ολόκληρη πόλη κάτω από τη μύτη της πόλης. Ενας ανείπωτος κόσμος. Ενας κόσμος πρέπει να ειπωθεί. Ανθρωποι ανάμεσα σε παρτέρια με πανσέδες, καρβέλια ψωμί, ταψιά μοσχομυριστής τυρόπιτας, παστά ψάρια, τενεκέδες με ελιές και τυριά, βάζα γεμάτα καβουρόψυχα.
Ενα ολόκληρο σύμπαν μέσα στην πόλη.
Τα αδέλφια Λαμπριανίδη με τις φωτοτυπίες στη Φραγκίνη. Ωρες ατέλειωτες γαντζωμένοι στα φωτοτυπικά. Πόσο δύσκολη δουλειά μου φαίνεται. Πόσο μονότονη. Πόση αντοχή χρειάζεται. Τους θαυμάζω. Οπως και τη Δέσποινα απ' το κυλικείο του Νίκου. Ενα καχεκτικό κορίτσι που κουβαλάει καφέδες από γραφείο σε γραφείο. Είναι πάντα χαμογελαστή. Πάντα ευγενική. Στα μάτια της όμως βλέπεις μια άλλη αλήθεια. Εχουν μια κρυμμένη θλίψη που γλιστρά καμιά φορά και σπάει στο πάτωμα. Το μπαράκι δίπλα στην Τράπεζα και στο ντελικατέσεν. Τα μεσημέρια γεμίζει με άνδρες που πίνουν ουζάκια με καλοφτιαγμένους μεζέδες. Μεσημέρια γεμάτα Μητροπάνο. «Σ' αναζητώ στη Σαλονίκη» και «Δώσε μου φωτιά».
Ο Κώστας που δουλεύει στο μπαρ.
Ενα παιδί λες και βγήκε από ελληνική ταινία της δεκαετίας του '60. Παπαμιχαήλ στις «Διπλοπενιές», Γεωργίτσης στις «Θαλασσιές τις χάντρες». Κοιτάζει με το πιο ευθύβολο βλέμμα που έχω δει ποτέ. Ετοιμάζεται να φύγει φαντάρος. Κομμάτι του ανείπωτου όλοι. Τα αδέλφια Λάμδα, η Δέσποινα, ο Κώστας. Ενας αληθινός κόσμος. Από κείνους που δε μπορείς να συναντήσεις σε ιλουστρασιόν σελίδες. Τριγύρω γεμάτο περίπτερα. Γυαλιστερά εξώφυλλα, γυαλιστερά χαμόγελα. Τόσο γυαλιστερά που παγώνεις. Κανένας από τους «ανείπωτους» δεν το έχει αυτό το χαμόγελο.
Δεν είναι χάρτινοι. Είναι απλά «ανείπωτοι».
Κανένας δεν σκοπεύει να τους κάνει εξώφυλλο. Οι «ανείπωτοι» δεν πουλάνε. Συνεχίζουν τις ζωές τους στα στενάκια της Φράγκων. Στα κατσαβίδια, τις πρίζες, τα ντουί και τα καλώδια. Το χώμα, τις κοπριές και τις μηχανές κλαδέματος. Ενας ζητιάνος Φράγκων με Τύπου. Κάθε μέρα εκεί. Οι δικηγορικές τσάντες σκαλίζουν προσωρινά την ηρεμία του, αλλά αυτός παραμένει εκεί. Δίπλα στο Ωδείο. Λες και περιμένει μια κοπέλα μ' ένα φαγωμένο στις άκρες φουστάνι να κατέβει τις σκάλες του Ωδείου, κρατώντας ένα βιολί. Ενα ανείπωτο όνειρο που χάνεται με το πρώτο σκάλισμα της τσάντας. Ανθρωποι που δεν θα ξεχάσεις ποτέ. Ζωές που πρέπει να μπουν σε λέξεις και προτάσεις. Να γραφτούν σαν συνθήματα σε τοίχους. «Στοιχειωμένη πολιτεία κάθε βράδυ τέτοια ώρα/ αντιμέτωπη η νύχτα με τα πνεύματά της τώρα/ και ο δρόμος, αφιλόξενος υγρός/ στα παγκάκια της πλατείας πάντα οι ίδιοι δυστυχώς/ ένα ακόμη παραμύθι μια ακόμη οπτασία/ κάθε σύνθημα που γράφω έχει άλλη σημασία/ κι ίσως κάποιος καταλάβει παραπάνω από μια λέξη/ και προλάβει να απαντήσει πριν να φέξει».

Υ.Γ: Η οδός Φράγκων αποτελούσε το κέντρο της ευρωπαϊκής συνοικίας της πόλης. Το 19ο αιώνα φιλοξενούσε το ναό της Αμίαντης Σύλληψης της Θεοτόκου, καθολική Εκκλησία, χτισμένη το 1897, το Νοσοκομείο των Ιησουϊτών και την Οθωμανική Τράπεζα, το σημερινό Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης. Τον Απρίλη του 1903 η Οθωμανική Τράπεζα ανατινάχθηκε με εκρηκτικά σ' ένα μπαράζ βομβιστικών επιθέσεων που συγκλόνισε τη Θεσσαλονίκη.

Στιγμές

«Ταξίδι στο κέντρο της γης»
«Θες να με κάνεις να πιστέψω πως τελειώσαν όλα κι ήρθε ο καιρός
να την ξεχάσω τη ζωή και να ξυπνάω κάθε μέρα νεκρός; Οσο κι αν το θέλεις δε μπορείς,
ταξίδι στο κέντρο της γης...» (Αδρεναλίνη, Ξύλινα Σπαθιά)

Της Παυλίνας Εξαδακτύλου, pavlinaex@gmail. com
Φωτ: Γρηγόρης Σιαμίδης


«S.O.S. Χρειάζομαι τη βοήθειά σας. Είμαι τραυματισμένος, σχεδόν κοντά στο θάνατο, και παραείμαι αδύναμος για να ξεφύγω από εδώ. Είμαι ολομόναχος, δεν είναι αστείο. Για τ’ όνομα του Θεού, σας παρακαλώ να παραμείνετε εδώ για να με σώσετε. Αυτή τη στιγμή μαζεύω μούρα εδώ τριγύρω και θα επιστρέψω το απόγευμα. Ευχαριστώ. Κρις ΜακΚάντλες. Αύγουστος;»
Δευτέρα, σε κάποιο Cineplex, στην απογευματινή προβολή του «Into the wild». Η αληθινή ιστορία του Κρις ΜακΚάντλες, ενός νέου άνδρα που εγκατέλειψε κυριολεκτικά τα πάντα για να ζήσει την περιπέτειά του στην Αλάσκα. Σπουδές, πτυχία, επαγγελματική σταδιοδρομία, γονείς, χρήματα, όλα πίσω. Ολες αυτές οι αποσκευές που περιφέρεις άσκοπα εδώ και εκεί κέρδισαν μια αιώνια θέση στα απολεσθέντα.
Μια περιπέτεια με στόχο το πνεύμα. Την ψυχή.
Στα δικά μου μάτια, μια προσπάθεια να ξεφύγει από το αφόρητο βάρος των γονιών. Κλασικό θα μου πεις. Αλλά και ποιος δεν το 'χει σκεφτεί; Πώς θα ήταν, αν ήμουν άλλος; Αν είχα άλλες ρίζες, αν είχα άλλα βιώματα; Ενα μικρό δωμάτιο στη σκέψη που μπορείς να είσαι κάποιος άλλος. Να έχεις ένα χωράφι με ζαχαροκάλαμα στο Μπαγκλαντές, να έχεις τέσσερα αδέρφια στην Ιαπωνία, να είσαι σέρφερ στην Καλιφόρνια και να έχεις αποκτήσει εκείνη τη σταρένια κρούστα στο δέρμα που κολλάνε τα σποράκια τα καυτά, καλοκαιρινά πρωινά.
Ξεκινάει μόνος για την Αλάσκα.
Το μόνο που βάζει στις τσέπες είναι το σώμα του. Δε θέλει έρωτες, δε θέλει δεσμούς, δε θέλει τις πληγές που σου αφήνουν οι άνθρωποι όταν βγαίνουν για κυνήγι. Οι άνθρωποι αφήνουν πληγές. Κι αυτοί που αγαπάμε, μας πληγώνουν πιο πολύ, που λέει κι ο Χριστιανόπουλος. Είναι αυτή η αδιαπραγμάτευτη αγάπη που δε βάζεις όρους, δε βάζεις σύνορα και τελικά σε οδηγεί στην Αλάσκα.
Δε χρειάζεται να ξεσπιτωθείς για να πας στην Αλάσκα.
Ο πάγος βρίσκεται παντού. Κοίτα για λίγο το ασουλούπωτο διαμέρισμά σου ή το ευάερο λοφτ; Πάγος στους καναπέδες, στα χαλιά, στις οικογενειακές φωτογραφίες. Ανθρώπινα κουφάρια και μοναχικοί δρόμοι. Η μοναξιά κρύβεται μέσα στους άστεγους ήχους από τις εξατμίσεις των αυτοκινήτων και τις μουχλιασμένες υδρορροές. Ο Κρις πέθανε μόνος κι αβοήθητος σ' ένα παρατημένο λεωφορείο στην Αλάσκα. Το ένιωσε όμως την τελευταία φορά που είδε τον ήλιο. Η ΖΩΗ ΕΧΕΙ ΧΑΡΗ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΤΗ ΜΟΙΡΑΖΕΣΑΙ.
Υ.Γ: Ο Κρίστοφερ Τζόνσον ΜακΚάντλες -ο νεαρός Αμερικανός που ξεκίνησε ένα ταξίδι για την Αλάσκα, με σκοπό να ζήσει μακριά από την ύλη και τις εξαρτήσεις που δημιουργούν οι κοινωνίες στα μέλη τους και οι διαπροσωπικές σχέσεις στους ανθρώπους και που τελικά πέθανε από ασιτία- ενέπνευσε τον συγγραφέα Τζον Κρακάουερ να γράψει το 1996 ένα βιβλίο για την τραγική ιστορία του, ενώ αυτό το διάστημα προβάλλεται η ταινία του Σον Πεν «Into the wild», με πρωταγωνιστή τον Εμίλ Χιρς στο ρόλο του ΜακΚάντλες.