24.3.08
23.3.08
TAXI DELIVERY
«Ψώνισέ μου ό,τι θέλεις, ταξιτζή»
Tης Δήμητρας Κεχαγιά
φωτ.: Γρηγόρης Σιαμίδης
«Ναι, εταιρεία ταξί εκεί; Μπορώ να έχω δυο πίτσες, τρεις μπύρες και δυο 2-3 κουτάκια προφυλακτικά;».
Δεν είναι πλάκα. Δεν είναι φάρσα. Δεν είναι αστείο. Είναι μια τάση της εποχής. Μπορεί να ξεκίνησε δειλά δειλά πριν από μια δεκαετία, αλλά το αγώι με πίτσες έχει γίνει στις μέρες μας πολύ συνηθισμένο. Ολο και περισσότεροι Θεσσαλονικείς τηλεφωνούν σε εταιρείες ταξί για ντελίβερι. «Εξυπηρετήσεις πελατών» τις ονομάζουν οι εταιρείες. Οσο πιο καλός είναι ο πελάτης, τόσο πιο εύκολα, γρήγορα, πρόθυμα μπορεί να ικανοποιηθεί το αίτημά του.
Τόοοσο μεγάλο
Ο κ. Ψ. είναι αναμφισβήτητα ένας από τους καλύτερους πελάτες σε μια από τις τέσσερις εταιρείες* ταξί που υπάρχουν στη Θεσσαλονίκη. Γι' αυτό κάθε αίτημά του αντιμετωπίζεται με τη δέουσα φυσικότητα και επαγγελματισμό, όπως μας περιγράφει ένας οδηγός ταξί της εταιρείας. «Μια φορά είχαμε κλήση στο τηλεφωνικό κέντρο να πάμε σε μια γνωστή ψαροταβέρνα στην Κρήνη για να παραλάβουμε κάτι. Πήρα την κλήση και πήγα προς τα εκεί. Αυτό που παρέλαβα δεν περιγράφεται. Ενα ψάρι ψημένο, μεγάλο σε μέγεθος όσο μισός άνθρωπος! Το έβαλα στο πορτ μπαγκάζ και το παρέδωσα σε ένα σπίτι στο Πανόραμα, όπου οι σπιτονοικοκύρηδες είχαν τραπέζι κάτι συνεργάτες τους». Αλλη μια καλή ψαριά θυμάται ο Θωμάς, οδηγός ταξί τα τελευταία 15 χρόνια. Στη θέση του συνοδηγού έχει μεταφέρει μια φορά μια μεγάλη σακούλα ψάρια «πρέπει να ήταν περίπου είκοσι κιλά», από το Πανόραμα σε ένα σπίτι στα Διαβατά. Ευτυχώς, τότε ακόμη δεν ήταν υποχρεωτική η ζώνη ασφαλείας στους συνοδηγούς ταξί.
Μια από τα συνηθισμένα
Οι πιο πολλές κλήσεις εξυπηρέτησης, σύμφωνα με εργαζόμενες σε τηλεφωνικά κέντρα εταιρειών ταξί και οδηγούς, γίνονται για πίτσες, τσιγάρα, προφυλακτικά, ποτά, γλυκά, τούρτες και φάρμακα. Από σπίτια τα βράδια τηλεφωνούν κατά 99% για να ζητήσουν να τους πάει κάποιος φάρμακα. Πολλές τέτοιες κλήσεις, ιδιαίτερα τις βραδινές ώρες, γίνονται από το κέντρο της πόλης επειδή εκεί ζουν μόνοι τους πολλοί ηλικιωμένοι.
Μετά τα φάρμακα, μεγαλύτερη ζήτηση έχουν τα τσιγάρα. Ο προορισμός είναι συνήθως κάποιο μπαρ ή παμπ «όπου τα παραλαμβάνουν συνήθως άντρες 50-55 ετών», εξηγούν οι οδηγοί για να προσθέσουν ότι «όταν είσαι όλη τη μέρα στο τιμόνι, όλα είναι συνηθισμένα». Από τη βενζίνη που ζητά κάποιος να του πάνε, επειδή έμεινε στην Περιφερειακή, μέχρι κάποιοι που ξεχνάνε τα κλειδιά τους και καλούν ένα ταξί να τους τα φέρει.
Αγάπη μου, χρόνια πολλά!
«Μια φορά είχα πάει σε ένα σπίτι στο Ωραιόκαστρο λουλούδια στις 2.30 ώρα το πρωί», μου περιγράφει ένας άλλος οδηγός ταξί. Την ανθοδέσμη είχε παραγγείλει ο σύζυγος, επειδή μόλις είχε γυρίσει από ταξίδι και δεν είχε θυμηθεί ότι η σύζυγός του είχε γενέθλια, ώστε να της πάρει ένα δώρο.
Η ταρίφα
Η διαδικασία της εξυπηρέτησης πελατών χρεώνεται 3,5 ευρώ (για την κλήση, το ραντεβού και το ντελίβερι), και από εκεί και πέρα ό,τι κοστίσει αυτό που θα ζητήσει ο πελάτης. «Εχει όμως και κάτι περίεργους τύπους. Μια φορά ένας, επειδή δεν ήξερε πόσο κάνει το… ντελίβερι, μου πλήρωσε 25 ευρώ για τα προϊόντα που παρήγγειλε και αρνιόταν να δώσει το 1,5 της μεταφοράς», εξηγεί ο Θωμάς.
«Ελεύθερο» για παρακολουθήσεις…
Όπως εξηγούν ορισμένοι οδηγοί ταξί, πέρα από τα κανονικά αγώγια και τα αρκετά συχνά ντελίβερι, κάποιες φορές οι πελάτες τους ζητούν να κάνουν μέχρι και παρακολουθήσεις!
«Πριν αρκετά χρόνια μια κυρία μου τηλεφωνούσε συχνά για να την πηγαίνω μέχρι την Ποτίδαια, στη Χαλκιδική. Κάτι έκανε και σε λίγο επέστρεφε πίσω στο ταξί και γυρνούσαμε Θεσσαλονίκη» θυμάται ο Θωμάς. Αυτό που έκανε η κυρία ήταν… μάγια στον άντρα της και την ερωμένη του. Πήγαινε και λιβάνιζε με κάτι βότανα που της είχαν πει έξω από εκεί που βρίσκονταν το παράνομο ζευγάρι για να κερδίσει πίσω το σύζυγό της.
Αλλη φορά ο Θωμάς έτυχε να παρακολουθεί για χάρη μιας χήρας την ερωμένη του ερωμένου της, οποίος ήταν και παντρεμένος! Η αποστολή του ολοκληρώθηκε με επιτυχία όταν βρήκε που εργάζεται ερωμένη. Τότε η χήρα σταμάτησε να χρειάζεται τις υπηρεσίες του. Το τελευταίο και καλύτερο που περιέγραψε ο ίδιος οδηγός ταξί ήταν όταν μια «σαραντάρα όμορφη», όπως την περιέγραψε, του ζήτησε να ψάξουν να βρουν τον άντρα της, ο οποίος πίστευε ότι την απατούσε. Δεν είχαν ιδέα πού να ψάξουν. Πήγαιναν από μπαρ σε μπαρ, γυρνώντας με το ταξί σχεδόν όλο το βράδυ. Ο έμπειρος σε τέτοια θέματα οδηγός της είπε ότι ήταν πιο πιθανό να βρουν το ζευγάρι σε ένα συγκεκριμένο ξενοδοχείο, λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη.
Το αυτοκίνητο του συζύγου ήταν πράγματι παρκαρισμένο έξω από εκείνο το ξενοδοχείο. Τι έκανε η κυρία; Αφού πλήρωσε μια μικρή περιουσία και ευχαρίστησε θερμά τον οδηγό, έβγαλε από την τσάντα της το δεύτερο ζευγάρι κλειδιά του αυτοκινήτου, το πήρε κι έφυγε!
Φαντάζεστε τι έπαθε ο κύριος, όχι μόνο όταν δε θα βρήκε το αυτοκίνητο έξω από το ξενοδοχείο, αλλά όταν θα γύρισε στο σπίτι του και θα το βρήκε παρκαρισμένο από έξω;
* Εταιρείες ταξί Θεσσαλονίκης:
Eurotaxi: 2310 866866
Μακεδονία: 2310 555111
Mercedes: 2310 525000
Λευκός Πύργος: 2310 214900
Tης Δήμητρας Κεχαγιά
φωτ.: Γρηγόρης Σιαμίδης
«Ναι, εταιρεία ταξί εκεί; Μπορώ να έχω δυο πίτσες, τρεις μπύρες και δυο 2-3 κουτάκια προφυλακτικά;».
Δεν είναι πλάκα. Δεν είναι φάρσα. Δεν είναι αστείο. Είναι μια τάση της εποχής. Μπορεί να ξεκίνησε δειλά δειλά πριν από μια δεκαετία, αλλά το αγώι με πίτσες έχει γίνει στις μέρες μας πολύ συνηθισμένο. Ολο και περισσότεροι Θεσσαλονικείς τηλεφωνούν σε εταιρείες ταξί για ντελίβερι. «Εξυπηρετήσεις πελατών» τις ονομάζουν οι εταιρείες. Οσο πιο καλός είναι ο πελάτης, τόσο πιο εύκολα, γρήγορα, πρόθυμα μπορεί να ικανοποιηθεί το αίτημά του.
Τόοοσο μεγάλο
Ο κ. Ψ. είναι αναμφισβήτητα ένας από τους καλύτερους πελάτες σε μια από τις τέσσερις εταιρείες* ταξί που υπάρχουν στη Θεσσαλονίκη. Γι' αυτό κάθε αίτημά του αντιμετωπίζεται με τη δέουσα φυσικότητα και επαγγελματισμό, όπως μας περιγράφει ένας οδηγός ταξί της εταιρείας. «Μια φορά είχαμε κλήση στο τηλεφωνικό κέντρο να πάμε σε μια γνωστή ψαροταβέρνα στην Κρήνη για να παραλάβουμε κάτι. Πήρα την κλήση και πήγα προς τα εκεί. Αυτό που παρέλαβα δεν περιγράφεται. Ενα ψάρι ψημένο, μεγάλο σε μέγεθος όσο μισός άνθρωπος! Το έβαλα στο πορτ μπαγκάζ και το παρέδωσα σε ένα σπίτι στο Πανόραμα, όπου οι σπιτονοικοκύρηδες είχαν τραπέζι κάτι συνεργάτες τους». Αλλη μια καλή ψαριά θυμάται ο Θωμάς, οδηγός ταξί τα τελευταία 15 χρόνια. Στη θέση του συνοδηγού έχει μεταφέρει μια φορά μια μεγάλη σακούλα ψάρια «πρέπει να ήταν περίπου είκοσι κιλά», από το Πανόραμα σε ένα σπίτι στα Διαβατά. Ευτυχώς, τότε ακόμη δεν ήταν υποχρεωτική η ζώνη ασφαλείας στους συνοδηγούς ταξί.
Μια από τα συνηθισμένα
Οι πιο πολλές κλήσεις εξυπηρέτησης, σύμφωνα με εργαζόμενες σε τηλεφωνικά κέντρα εταιρειών ταξί και οδηγούς, γίνονται για πίτσες, τσιγάρα, προφυλακτικά, ποτά, γλυκά, τούρτες και φάρμακα. Από σπίτια τα βράδια τηλεφωνούν κατά 99% για να ζητήσουν να τους πάει κάποιος φάρμακα. Πολλές τέτοιες κλήσεις, ιδιαίτερα τις βραδινές ώρες, γίνονται από το κέντρο της πόλης επειδή εκεί ζουν μόνοι τους πολλοί ηλικιωμένοι.
Μετά τα φάρμακα, μεγαλύτερη ζήτηση έχουν τα τσιγάρα. Ο προορισμός είναι συνήθως κάποιο μπαρ ή παμπ «όπου τα παραλαμβάνουν συνήθως άντρες 50-55 ετών», εξηγούν οι οδηγοί για να προσθέσουν ότι «όταν είσαι όλη τη μέρα στο τιμόνι, όλα είναι συνηθισμένα». Από τη βενζίνη που ζητά κάποιος να του πάνε, επειδή έμεινε στην Περιφερειακή, μέχρι κάποιοι που ξεχνάνε τα κλειδιά τους και καλούν ένα ταξί να τους τα φέρει.
Αγάπη μου, χρόνια πολλά!
«Μια φορά είχα πάει σε ένα σπίτι στο Ωραιόκαστρο λουλούδια στις 2.30 ώρα το πρωί», μου περιγράφει ένας άλλος οδηγός ταξί. Την ανθοδέσμη είχε παραγγείλει ο σύζυγος, επειδή μόλις είχε γυρίσει από ταξίδι και δεν είχε θυμηθεί ότι η σύζυγός του είχε γενέθλια, ώστε να της πάρει ένα δώρο.
Η ταρίφα
Η διαδικασία της εξυπηρέτησης πελατών χρεώνεται 3,5 ευρώ (για την κλήση, το ραντεβού και το ντελίβερι), και από εκεί και πέρα ό,τι κοστίσει αυτό που θα ζητήσει ο πελάτης. «Εχει όμως και κάτι περίεργους τύπους. Μια φορά ένας, επειδή δεν ήξερε πόσο κάνει το… ντελίβερι, μου πλήρωσε 25 ευρώ για τα προϊόντα που παρήγγειλε και αρνιόταν να δώσει το 1,5 της μεταφοράς», εξηγεί ο Θωμάς.
«Ελεύθερο» για παρακολουθήσεις…
Όπως εξηγούν ορισμένοι οδηγοί ταξί, πέρα από τα κανονικά αγώγια και τα αρκετά συχνά ντελίβερι, κάποιες φορές οι πελάτες τους ζητούν να κάνουν μέχρι και παρακολουθήσεις!
«Πριν αρκετά χρόνια μια κυρία μου τηλεφωνούσε συχνά για να την πηγαίνω μέχρι την Ποτίδαια, στη Χαλκιδική. Κάτι έκανε και σε λίγο επέστρεφε πίσω στο ταξί και γυρνούσαμε Θεσσαλονίκη» θυμάται ο Θωμάς. Αυτό που έκανε η κυρία ήταν… μάγια στον άντρα της και την ερωμένη του. Πήγαινε και λιβάνιζε με κάτι βότανα που της είχαν πει έξω από εκεί που βρίσκονταν το παράνομο ζευγάρι για να κερδίσει πίσω το σύζυγό της.
Αλλη φορά ο Θωμάς έτυχε να παρακολουθεί για χάρη μιας χήρας την ερωμένη του ερωμένου της, οποίος ήταν και παντρεμένος! Η αποστολή του ολοκληρώθηκε με επιτυχία όταν βρήκε που εργάζεται ερωμένη. Τότε η χήρα σταμάτησε να χρειάζεται τις υπηρεσίες του. Το τελευταίο και καλύτερο που περιέγραψε ο ίδιος οδηγός ταξί ήταν όταν μια «σαραντάρα όμορφη», όπως την περιέγραψε, του ζήτησε να ψάξουν να βρουν τον άντρα της, ο οποίος πίστευε ότι την απατούσε. Δεν είχαν ιδέα πού να ψάξουν. Πήγαιναν από μπαρ σε μπαρ, γυρνώντας με το ταξί σχεδόν όλο το βράδυ. Ο έμπειρος σε τέτοια θέματα οδηγός της είπε ότι ήταν πιο πιθανό να βρουν το ζευγάρι σε ένα συγκεκριμένο ξενοδοχείο, λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη.
Το αυτοκίνητο του συζύγου ήταν πράγματι παρκαρισμένο έξω από εκείνο το ξενοδοχείο. Τι έκανε η κυρία; Αφού πλήρωσε μια μικρή περιουσία και ευχαρίστησε θερμά τον οδηγό, έβγαλε από την τσάντα της το δεύτερο ζευγάρι κλειδιά του αυτοκινήτου, το πήρε κι έφυγε!
Φαντάζεστε τι έπαθε ο κύριος, όχι μόνο όταν δε θα βρήκε το αυτοκίνητο έξω από το ξενοδοχείο, αλλά όταν θα γύρισε στο σπίτι του και θα το βρήκε παρκαρισμένο από έξω;
* Εταιρείες ταξί Θεσσαλονίκης:
Eurotaxi: 2310 866866
Μακεδονία: 2310 555111
Mercedes: 2310 525000
Λευκός Πύργος: 2310 214900
Ανθρωποι και σκουπίδια
Για τις απεργίες των εργαζομένων στην καθαριότητα είχαμε μάθει αρκετές μέρες πριν. Μάλιστα στους κάδους απορριμμάτων είχαν τοποθετηθεί αφισέτες που προανήγγειλαν τις κινητοποιήσεις. Ε λοιπόν, από την πρώτη κιόλας μέρα που σταμάτησε η αποκομιδή, στοίβες από σκουπίδια μαζεύτηκαν έξω από τους κάδους κι έπειτα από μερικές μέρες οι στοίβες μεγάλωναν σε μήκος και ύψος. Βγαίναμε από τα σπίτια μας με τρεις σακούλες ο καθένας, τις πετούσαμε πάνω από τις άλλες και συνεχίζαμε τη δουλειά μας ήσυχοι. Βλέπετε, οι σακούλες είναι ανώνυμες. Μετά την απομάκρυνση από τον κάδο, ουδεμία «πατρότητα» καταλογίζεται. Στην επιστροφή μας από τη δουλειά ρίχναμε μια ματιά στη στοίβα που θέριευε και μονολογούσαμε: «Τα γαϊδούρια, ακόμη να περάσουν να καθαρίσουν« ή το αμίμητο: «Πού είναι ο Δήμαρχος που τον ψηφίσαμε κι έχει εξαφανιστεί».
Το χειρότερο, βέβαια, είναι ότι οι στοίβες δεν αποτελούνταν μόνον από οικιακά απορρίμματα. Πολλοί πετούσαν στρώματα, μάρμαρα, κούτες, μπουφάν, πολυθρόνες! Αντικείμενα δηλαδή που θα μπορούσαν να κρατήσουν στην αποθήκη τους μέχρι τη λήξη της απεργίας... Γιατί τα λέω αυτά; Γιατί μέχρι να τελειώσει η περιπέτεια αυτή με την αποκομιδή των σκουπιδιών δεν έχω καμία όρεξη να κατηγορήσω τους εργαζόμενους ή το Δήμαρχο ή την κυβέρνηση. Μόνον τον εαυτό μου βλέπω και κατηγορώ κάθε φορά που βγαίνει από το σπίτι με τις σακούλες γεμάτες άδεια μπουκάλια γάλα, χυμούς, γυάλινα μπολάκια και εφημερίδες. Προϊόντα δηλαδή που θα έπρεπε να ξεχωρίζω στο μπαλκόνι μου και να ανακυκλώνω κερδίζοντας χρήματα και αποσυμφορώντας τους κάδους. Αφού δεν το κάνω, δεν δικαιούμαι και να ομιλώ. Σαν κλασικός «ιδιώτης» (από το αγγλικό «idiot») που είμαι, διάλεξα να κρατήσω καθαρό το σαλόνι μου πετώντας όλα τα άχρηστα στο δρόμο. Μπράβο μου!
Και για το φινάλε κάτι - φαινομενικά - άσχετο : Από την περασμένη εβδομάδα η συντακτική ομάδα των «Διαδρομών» ανεβάζει δειλά - δειλά επιλεγμένα θέματα από την ύλη του κάθε τεύχους σ' ένα μπλογκ, το diadromesonline.blogspot.com. Αλλωστε χρόνια τώρα κάνει το ίδιο στο site www.diadromesonline.gr. Παράλληλα με τα κείμενα «επικολλά» σκόρπιες σκέψεις και «κομμένες» από την έντυπη ύλη ειδησούλες προτρέποντας τους χρήστες του ίντερνετ σε διάλογο, κι όπου βγει... Κι επειδή ακούγονται πολλά για τη «δράση» γνωστών - αγνώστων στα blogs, οι δικές μας θέσεις και πληροφορίες είναι επώνυμες. Κι έρχεται και το myspace σύντομα!
Το χειρότερο, βέβαια, είναι ότι οι στοίβες δεν αποτελούνταν μόνον από οικιακά απορρίμματα. Πολλοί πετούσαν στρώματα, μάρμαρα, κούτες, μπουφάν, πολυθρόνες! Αντικείμενα δηλαδή που θα μπορούσαν να κρατήσουν στην αποθήκη τους μέχρι τη λήξη της απεργίας... Γιατί τα λέω αυτά; Γιατί μέχρι να τελειώσει η περιπέτεια αυτή με την αποκομιδή των σκουπιδιών δεν έχω καμία όρεξη να κατηγορήσω τους εργαζόμενους ή το Δήμαρχο ή την κυβέρνηση. Μόνον τον εαυτό μου βλέπω και κατηγορώ κάθε φορά που βγαίνει από το σπίτι με τις σακούλες γεμάτες άδεια μπουκάλια γάλα, χυμούς, γυάλινα μπολάκια και εφημερίδες. Προϊόντα δηλαδή που θα έπρεπε να ξεχωρίζω στο μπαλκόνι μου και να ανακυκλώνω κερδίζοντας χρήματα και αποσυμφορώντας τους κάδους. Αφού δεν το κάνω, δεν δικαιούμαι και να ομιλώ. Σαν κλασικός «ιδιώτης» (από το αγγλικό «idiot») που είμαι, διάλεξα να κρατήσω καθαρό το σαλόνι μου πετώντας όλα τα άχρηστα στο δρόμο. Μπράβο μου!
Και για το φινάλε κάτι - φαινομενικά - άσχετο : Από την περασμένη εβδομάδα η συντακτική ομάδα των «Διαδρομών» ανεβάζει δειλά - δειλά επιλεγμένα θέματα από την ύλη του κάθε τεύχους σ' ένα μπλογκ, το diadromesonline.blogspot.com. Αλλωστε χρόνια τώρα κάνει το ίδιο στο site www.diadromesonline.gr. Παράλληλα με τα κείμενα «επικολλά» σκόρπιες σκέψεις και «κομμένες» από την έντυπη ύλη ειδησούλες προτρέποντας τους χρήστες του ίντερνετ σε διάλογο, κι όπου βγει... Κι επειδή ακούγονται πολλά για τη «δράση» γνωστών - αγνώστων στα blogs, οι δικές μας θέσεις και πληροφορίες είναι επώνυμες. Κι έρχεται και το myspace σύντομα!
δια - κριτικά
Ενα κλικ μονάχα
Της Σόνιας Ταλαντινού, stalantinou@ekdotiki.gr
Τις προάλλες στο γραφείο μπήκε ένας συνάδελφος και άρχισε να επαινεί την αξία ενός άλλου συναδέλφου που αποχωρεί από την «οικογένειά» μας. Με αφορμή το περιστατικό, σχολιάσαμε με μια φίλη πόσο σημαντικό είναι ένα «μπράβο». Ενα «μπράβο», όμως, όσο είσαι ακόμα στη δράση και όχι αφού παροπλιστείς από την οποιαδήποτε δραστηριότητα -όχι ότι μετά χάνει την αξία του, αλλά έχει άλλη δυναμική. Εμένα όταν μου έλεγαν «μπράβο» από μικρή φούσκωνα τόσο που νόμιζα ότι θα σκάσω, ανέβαιναν δάκρυα στα μάτια μου και άρχιζε η ταχυπαλμία. Τα συμπτώματα εξακολουθούν ακόμα να εμφανίζονται, αλλά πολύ πιο αραιά, γιατί σπάνια θα ακούσω πια και την επιβράβευση. Ισως πρόκειται και για τα μόνα συμπτώματα για τα οποία δε θορυβούμαι, δεν απευθύνομαι στο γιατρό και θα ήθελα να ξαναεμφανιστούν. Μια καλή κουβέντα δεν απαιτεί τίποτα περισσότερο από ένα απλό... κλικ. Από το σχολείο κιόλας σε κάνει να νιώθεις σπουδαία και ότι μπορείς να κάνεις και άλλα πολλά ακόμα. Αποκτάς την πεποίθηση ότι κάνεις κάτι καλό και σε μπολιάζει με την όρεξη να το διαιωνίσεις. Το μόνο που χρειάζεται είναι ένα κλικ από το δάσκαλο ή το γονιό να σκεφτεί για να σου το πει.
Ενα κλικ προφανώς απέχουν πολλά καλά πράγματα από τη ζωή μας, μια μικρή μόνο μετατόπιση σκέψης και δράσης. Από τα πιο απλά μέχρι τα πιο μεγάλα. Ενα κλικ αν κάνεις κάθε μέρα μπαίνοντας στο γραφείο για να αποβάλλεις αρνητικές σκέψεις, ένα κλικ για να κάνεις πίσω όταν αρχίζει η ένταση, ένα κλικ για να δικαιώσεις την άποψη του απέναντι, ένα κλικ για να παλέψεις για το δίκιο σου με αξιοπρέπεια, ένα κλικ για να σκεφτείς ότι είσαι ίσος με τον απέναντι και ότι κάποια στιγμή θα ανταλλάξετε θέσεις, ένα κλικ για να ερωτευτείς ή να συμπαθήσεις κάποιον ή ακόμα και να τον αντιπαθήσεις. Αλλά πάλι και μ' ένα κλικ μπορείς να τον κοιτάξεις από μια άλλη οπτική.
Αυτή η μαγική λέξη στην κυριολεξία σημαίνει ο ήχος που ακούγεται όταν εφαρμόζεται κάτι τέλεια σε μια εγκοπή, δηλαδή κλειδώνει. Με άλλα λόγια όταν κλειδώνει σωστά η διάθεσή και η πρόθεσή μας, έχουμε και το καλύτερο αποτέλεσμα. Γιατί αν πας ένα κλικ πιο πέρα, για να σταθεί και ο άλλος κάτω από την ομπρέλα, θα έχεις παρέα, το ίδιο κι αν κάνεις ένα κλικ στην πετσέτα σου για να ξαπλώσει κάποιος δίπλα σου. Αν πάλι κάνεις ένα κλικ την ώρα που προσπαθείς να σκεφτείς, οι ιδέες σου μπορεί να σε καταπλήξουν -και όχι μόνο εσένα-, κι αν κάνεις ένα κλικ πιο γρήγορα μπορεί να προλάβεις να βρίσκεσαι τη σωστή στιγμή στο σωστό μέρος. Αν κάνεις ένα κλικ με το αυτοκίνητο πιο μπροστά, μπορεί να εξυπηρετήσεις κάποιον που θα βρίσκεται σε μεγάλη ανάγκη κι αν κάνεις ένα κλικ στην κυριολεξία από ψυχής μπορεί η φωτογραφία σου να βρεθεί η καλύτερη εικόνα του μήνα στο Reuters, όπως του φίλου μου Γρηγόρη, να σε κάνει χαρούμενο και περήφανο και μαζί με σένα και όλους όσοι σε αγαπάνε.
Καθημερινά κάνουμε χιλιάδες κλικ τόσο ασυνείδητα όσο και συνειδητά. Ενα κλικ μακριά είναι και οι στιγμές ευτυχίας μας. Προχθές στο τηλέφωνο μιλούσα με μια φίλη και τη ρωτούσα πώς αισθάνεται αυτόν τον καιρό, που θαρρείς όλοι οι πλανήτες κινούνται ανάδρομα, τα τρίγωνα μεταξύ τους είναι δυσμενή και η Κρόνια επιρροή έχει πέσει στο κεφάλι μας ωσάν αγαλματάκι με φόρα από το ράφι της βιβλιοθήκης και μαζί με αυτούς και το μυαλό μας. Μου είπε, λοιπόν, ότι έχει καιρό που της έγινε ένα κλικ και την είδε αλλιώς τη δουλειά. Αφαιρεί από πεδίο της ό,τι τη δυσαρεστεί και αν δεν μπορεί, το λύνει και πάει παρακάτω. «Αφού όλα θα γίνουν τελικά», με καθησύχασε. Κάπως έτσι από την προηγούμενη εβδομάδα έκανα κι εγώ κλικ -για χιλιοστή φορά στη ζωή μου και όχι τελευταία - και μετατόπισα τη σκέψη και τη δράση μου κάπου πιο φωτεινά και μελωδικά.
Τις προάλλες στο γραφείο μπήκε ένας συνάδελφος και άρχισε να επαινεί την αξία ενός άλλου συναδέλφου που αποχωρεί από την «οικογένειά» μας. Με αφορμή το περιστατικό, σχολιάσαμε με μια φίλη πόσο σημαντικό είναι ένα «μπράβο». Ενα «μπράβο», όμως, όσο είσαι ακόμα στη δράση και όχι αφού παροπλιστείς από την οποιαδήποτε δραστηριότητα -όχι ότι μετά χάνει την αξία του, αλλά έχει άλλη δυναμική. Εμένα όταν μου έλεγαν «μπράβο» από μικρή φούσκωνα τόσο που νόμιζα ότι θα σκάσω, ανέβαιναν δάκρυα στα μάτια μου και άρχιζε η ταχυπαλμία. Τα συμπτώματα εξακολουθούν ακόμα να εμφανίζονται, αλλά πολύ πιο αραιά, γιατί σπάνια θα ακούσω πια και την επιβράβευση. Ισως πρόκειται και για τα μόνα συμπτώματα για τα οποία δε θορυβούμαι, δεν απευθύνομαι στο γιατρό και θα ήθελα να ξαναεμφανιστούν. Μια καλή κουβέντα δεν απαιτεί τίποτα περισσότερο από ένα απλό... κλικ. Από το σχολείο κιόλας σε κάνει να νιώθεις σπουδαία και ότι μπορείς να κάνεις και άλλα πολλά ακόμα. Αποκτάς την πεποίθηση ότι κάνεις κάτι καλό και σε μπολιάζει με την όρεξη να το διαιωνίσεις. Το μόνο που χρειάζεται είναι ένα κλικ από το δάσκαλο ή το γονιό να σκεφτεί για να σου το πει.
Ενα κλικ προφανώς απέχουν πολλά καλά πράγματα από τη ζωή μας, μια μικρή μόνο μετατόπιση σκέψης και δράσης. Από τα πιο απλά μέχρι τα πιο μεγάλα. Ενα κλικ αν κάνεις κάθε μέρα μπαίνοντας στο γραφείο για να αποβάλλεις αρνητικές σκέψεις, ένα κλικ για να κάνεις πίσω όταν αρχίζει η ένταση, ένα κλικ για να δικαιώσεις την άποψη του απέναντι, ένα κλικ για να παλέψεις για το δίκιο σου με αξιοπρέπεια, ένα κλικ για να σκεφτείς ότι είσαι ίσος με τον απέναντι και ότι κάποια στιγμή θα ανταλλάξετε θέσεις, ένα κλικ για να ερωτευτείς ή να συμπαθήσεις κάποιον ή ακόμα και να τον αντιπαθήσεις. Αλλά πάλι και μ' ένα κλικ μπορείς να τον κοιτάξεις από μια άλλη οπτική.
Αυτή η μαγική λέξη στην κυριολεξία σημαίνει ο ήχος που ακούγεται όταν εφαρμόζεται κάτι τέλεια σε μια εγκοπή, δηλαδή κλειδώνει. Με άλλα λόγια όταν κλειδώνει σωστά η διάθεσή και η πρόθεσή μας, έχουμε και το καλύτερο αποτέλεσμα. Γιατί αν πας ένα κλικ πιο πέρα, για να σταθεί και ο άλλος κάτω από την ομπρέλα, θα έχεις παρέα, το ίδιο κι αν κάνεις ένα κλικ στην πετσέτα σου για να ξαπλώσει κάποιος δίπλα σου. Αν πάλι κάνεις ένα κλικ την ώρα που προσπαθείς να σκεφτείς, οι ιδέες σου μπορεί να σε καταπλήξουν -και όχι μόνο εσένα-, κι αν κάνεις ένα κλικ πιο γρήγορα μπορεί να προλάβεις να βρίσκεσαι τη σωστή στιγμή στο σωστό μέρος. Αν κάνεις ένα κλικ με το αυτοκίνητο πιο μπροστά, μπορεί να εξυπηρετήσεις κάποιον που θα βρίσκεται σε μεγάλη ανάγκη κι αν κάνεις ένα κλικ στην κυριολεξία από ψυχής μπορεί η φωτογραφία σου να βρεθεί η καλύτερη εικόνα του μήνα στο Reuters, όπως του φίλου μου Γρηγόρη, να σε κάνει χαρούμενο και περήφανο και μαζί με σένα και όλους όσοι σε αγαπάνε.
Καθημερινά κάνουμε χιλιάδες κλικ τόσο ασυνείδητα όσο και συνειδητά. Ενα κλικ μακριά είναι και οι στιγμές ευτυχίας μας. Προχθές στο τηλέφωνο μιλούσα με μια φίλη και τη ρωτούσα πώς αισθάνεται αυτόν τον καιρό, που θαρρείς όλοι οι πλανήτες κινούνται ανάδρομα, τα τρίγωνα μεταξύ τους είναι δυσμενή και η Κρόνια επιρροή έχει πέσει στο κεφάλι μας ωσάν αγαλματάκι με φόρα από το ράφι της βιβλιοθήκης και μαζί με αυτούς και το μυαλό μας. Μου είπε, λοιπόν, ότι έχει καιρό που της έγινε ένα κλικ και την είδε αλλιώς τη δουλειά. Αφαιρεί από πεδίο της ό,τι τη δυσαρεστεί και αν δεν μπορεί, το λύνει και πάει παρακάτω. «Αφού όλα θα γίνουν τελικά», με καθησύχασε. Κάπως έτσι από την προηγούμενη εβδομάδα έκανα κι εγώ κλικ -για χιλιοστή φορά στη ζωή μου και όχι τελευταία - και μετατόπισα τη σκέψη και τη δράση μου κάπου πιο φωτεινά και μελωδικά.
Το ταμείο της εβδομάδας
(+)
Το «Photoday» της Stereosis ανέδειξε σπουδαίους νέους φωτογράφους αλλά ήταν κι ένα εξαιρετικό event από μόνο του…
Από σήμερα η μέρα θα 'ναι μεγαλύτερη από τη νύχτα. «Αδράξτε την».
Ο νέος δίσκος του Μίλτου Πασχαλίδη «Ψωμί κι εφημερίδα» είναι «όλα τα λεφτά».
10ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ: Συνεχίζει ακάθεκτο και μεγαλώνει το «νεανικό κυρίως - κοινό του.
Οι παραλίες της Χαλκιδικής είναι τέλειες αυτόν τον καιρό. Απολαύστε τες πριν πλακώσουν οι «Μαμελούκοι».
(-)
ΠΑΟΚ : τραγική εικόνα σε μπάσκετ και ποδόσφαιρο. Τελικά στο σύγχρονο αθλητισμό οι καλές προθέσεις δεν αρκούν. Χρειάζονται πολλά λεφτά.
Το προσωπικό που εργάζεται στις εκθέσεις της HELEXPO μπορεί να γίνει αδικαιολόγητα αγενές χωρίς λόγο.
Ξυλοδαρμός μεταναστών από αστυνομικούς τώρα καταγγέλλεται και στη Λάρισα. Καλά πάμε...
Οι κληρονόμοι του Χιθ Λέτζερ μαλώνουν λέει για την περιουσία του. Τι Ελλάδα τι Χόλιγουντ, κάποια πράγματα δυστυχώς δεν αλλάζουν...
Υποτίθεται ότι στις κεντρικές τουλάχιστον αρτηρίες η αποκομιδή σκουπιδιών γίνεται. Η εικόνα ενός κάδου που ξεχειλίζει στη Βασ. Ολγας, με τα λεωφορεία να πατάνε τις σακούλες και να αδειάζουν το περιεχόμενο στο δρόμο μόνο ... αγωνιστική δεν είναι.
Το «Photoday» της Stereosis ανέδειξε σπουδαίους νέους φωτογράφους αλλά ήταν κι ένα εξαιρετικό event από μόνο του…
Από σήμερα η μέρα θα 'ναι μεγαλύτερη από τη νύχτα. «Αδράξτε την».Ο νέος δίσκος του Μίλτου Πασχαλίδη «Ψωμί κι εφημερίδα» είναι «όλα τα λεφτά».
10ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ: Συνεχίζει ακάθεκτο και μεγαλώνει το «νεανικό κυρίως - κοινό του.
Οι παραλίες της Χαλκιδικής είναι τέλειες αυτόν τον καιρό. Απολαύστε τες πριν πλακώσουν οι «Μαμελούκοι».
(-)
ΠΑΟΚ : τραγική εικόνα σε μπάσκετ και ποδόσφαιρο. Τελικά στο σύγχρονο αθλητισμό οι καλές προθέσεις δεν αρκούν. Χρειάζονται πολλά λεφτά.
Το προσωπικό που εργάζεται στις εκθέσεις της HELEXPO μπορεί να γίνει αδικαιολόγητα αγενές χωρίς λόγο.
Ξυλοδαρμός μεταναστών από αστυνομικούς τώρα καταγγέλλεται και στη Λάρισα. Καλά πάμε...
Οι κληρονόμοι του Χιθ Λέτζερ μαλώνουν λέει για την περιουσία του. Τι Ελλάδα τι Χόλιγουντ, κάποια πράγματα δυστυχώς δεν αλλάζουν...
Υποτίθεται ότι στις κεντρικές τουλάχιστον αρτηρίες η αποκομιδή σκουπιδιών γίνεται. Η εικόνα ενός κάδου που ξεχειλίζει στη Βασ. Ολγας, με τα λεωφορεία να πατάνε τις σακούλες και να αδειάζουν το περιεχόμενο στο δρόμο μόνο ... αγωνιστική δεν είναι.
Ατάκα κι επί τόπου
του Γιώργου Χατζηβασιλείου
«Συμφωνούμε με το «keep walking» πρόεδρε, αλλά ένα άλλο ερώτημα είναι και το "quo vadis"(πού πας)»
Κώστας Σκανδαλίδης, βουλευτής ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Dum spiro spero...
«Ο διάλογος ήταν ελάχιστος και τυπικός, το νομοσχέδιο δεν είναι υπέρ των πολλών, αλλά υπέρ των λίγων»
Βαϊτσης Αποστολάτος, βουλευτής ΛΑ.Ο.Σ.
Τώρα... γίναμε...
«Σε μία φυσιολογική ευρωπαϊκή δημοκρατία, τα πολιτικά θέματα συζητώνται στη Βουλή και αποφασίζονται στις κάλπες, όχι στα δικαστήρια».
Ολι Ρεν, επίτροπος για τη διεύρυνση της ΕΕ
Επικρίνοντας το αίτημα εισαγγελέα του Ανώτατου Εφετείου της Τουρκίας να τεθεί εκτός νόμου το κυβερνών κόμμα της χώρας.
Κώστας Σκανδαλίδης, βουλευτής ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Dum spiro spero...
«Ο διάλογος ήταν ελάχιστος και τυπικός, το νομοσχέδιο δεν είναι υπέρ των πολλών, αλλά υπέρ των λίγων»
Βαϊτσης Αποστολάτος, βουλευτής ΛΑ.Ο.Σ.
Τώρα... γίναμε...
«Σε μία φυσιολογική ευρωπαϊκή δημοκρατία, τα πολιτικά θέματα συζητώνται στη Βουλή και αποφασίζονται στις κάλπες, όχι στα δικαστήρια».
Ολι Ρεν, επίτροπος για τη διεύρυνση της ΕΕ
Επικρίνοντας το αίτημα εισαγγελέα του Ανώτατου Εφετείου της Τουρκίας να τεθεί εκτός νόμου το κυβερνών κόμμα της χώρας.
21.3.08
O Μπερλουσκόνι βάζει τέλος στη γενιά των 700... part 2
Μετά την πρόταση του τρομερού Σίλβιο για λύση των οικονομικών προβλημάτων με πλούσιο γάμο, για παράδειγμα με το γιο του, η ανταπόκριση ήταν άμεση. Ο γιος του, Πιερσίλβιο, αντιπρόεδρος του οικογενειακού ομίλου Mediaset, έλαβε 360 μηνύματα με προτάσεις γάμου, το ένα μάλιστα συνοδευόμενο και από μια φωτογραφία της υποψήφιας ντυμένης νύφη. Ο Σίλβιο μάλιστα και ο γιος του γέλασαν πολύ με όλα αυτά τα μηνύματα. Για την ιστορία, ο Πιερσίλβιο είναι 39 ετών, αρραβωνιασμένος με μια δημοσιογράφο και παρουσιάστρια, ένω έχει και μια κόρη 19 ετών, καρπό νεανικού του έρωτα.
Μήπως ο Σίλβιο θα έπρεπε να το ξανασκεφτεί και αντί για κουμπαριές να αρχίσει να υπόσχεται γάμους, μήπως και καταφέρει να ξαναεκλεγεί, γιατί με τις δηλώσεις του μάλλον δύσκολο φαίνεται;
Μήπως ο Σίλβιο θα έπρεπε να το ξανασκεφτεί και αντί για κουμπαριές να αρχίσει να υπόσχεται γάμους, μήπως και καταφέρει να ξαναεκλεγεί, γιατί με τις δηλώσεις του μάλλον δύσκολο φαίνεται;
Χριστίνα Μπατσίλα
Βίκυ Σταυροπούλου
Το κορίτσι που μας κάνει να γελάμε
Η ηθοποιός πρωταγωνιστεί στο «Σ’αγαπώ, σε λατρεύω, χωρίζουμε»
Συνέντευξη στον Οδυσσέα Μητσόπουλου
«Το μεγαλύτερο όπλο που έχω είναι η αλήθεια μου. Μόνο αυτή μπορεί να συγκινήσει το θεατή και να τον τραβήξει κοντά σου. Ποτέ δεν ρούφηξα την κοιλιά μου, ούτε το έπαιξα δήθεν».
Κυρίες και κύριοι, η Βίκυ Σταυροπούλου. Αλλοι λένε ότι είναι η νέα Ρένα Βλαχοπούλου, άλλοι ότι τους θυμίζει την κολλητή τους από το Γυμνάσιο. Το σίγουρο πάντως είναι ότι η Βίκυ είτε ως σουρεάλ ηρωίδα του θεάτρου είτε ως Taxi Girl ξέρει να σε κερδίζει με το χαίρω πολύ. Αυτό το μήνα ανεβαίνει μαζί με όλη την παρέα της στο Θέατρο Εγνατία, σε μια παράσταση που συζητήθηκε όσο λίγες κάτω στην Αθήνα. Last but not least, η Βίκυ αφήνει τα καλύτερα μηνύματα στον τηλεφωνητή σου, αρκεί βέβαια να μην τα ακούς οδηγώντας βράδυ στον περιφερειακό. Γιατί μπορεί να σκοτωθείς από τα γέλια.
«Σ’ αγαπώ, σε λατρεύω, χωρίζουμε» τώρα και στη Θεσσαλονίκη. Υπάρχει κάτι που να μην έχει ειπωθεί γι' αυτήν την παράσταση;
Μετά από 2 πολύ δυνατές σεζόν στην Αθήνα η παράσταση ανεβαίνει επιτέλους και στη Θεσσαλονίκη, πράγμα που με κάνει πολύ χαρούμενη γιατί πραγματικά τη λατρεύω τη Θεσσαλονίκη. Κουβαλάτε όλοι μια ωραία τρέλα που μου πηγαίνει γάντι. Τώρα αυτό που ο κόσμος δε γνωρίζει για το έργο είναι η δεύτερη παράσταση που δίνεται πίσω στα καμαρίνια! Κάθε βράδυ ανεβαίνει μια super κωμωδία και δε μπορώ να σου περιγράψω το τι γέλιο πέφτει. Εχω δέσει τρομερά με τη Τζίνα και τη Βάσω, αν και είμαστε τόσο διαφορετικές τόσο ως physique όσο και ως προσωπικότητες. Με το Μέμο και τον Πυγμαλίωνα υπάρχει άλλο θέμα, αφού είναι γνωστή η αδυναμία μου στα αγόρια. Εχω άλλη χημεία, ρε παιδί μου, με τους άνδρες! Για το Χρήστο τώρα τι να πω; Ολοι ξέρουν πως είναι ο καλύτερος μου φίλος.
Πώς ξεπερνιέται ένας μεγάλος έρωτας;
Ρώτησες κι εσύ το κατάλληλο άτομο! Δεν υπάρχει συνταγή σε τέτοια πράγματα, αγόρι μου. Θα σου πω όμως μια ωραία ατάκα που μου είπε ο φίλος μου ο Σταμάτης ο Κραουνάκης. «Για να μπει νέος ένοικος στα διαμερίσματα της καρδιάς, θα πρέπει προηγουμένως να βγάλεις τον παλιό από το σπίτι». Εδώ σε θέλω κάβουρα.
Γιατί πιστεύεις πως κάποιοι συνάδελφοί σου αποκαλούν την τηλεόραση «πόρνη»; Είσαι ένας άνθρωπος που έγινε ιδιαίτερα αγαπητός από τη μικρή οθόνη.
Δεν ξέρω πώς να σου απαντήσω. Να ξεκαθαρίσω ότι η τηλεόραση είναι ένα κομμάτι της δουλειάς μου και χάρη σ' αυτήν έγινα γνωστή και μου άνοιξαν αμέσως τόσες πολλές πόρτες. Την αγαπάω την τηλεόραση και πιστεύω ότι είναι σαν το φάρμακο. Οταν το παίρνεις στη σωστή δόση, σε θεραπεύει, όταν το παρακάνεις αρχίζει να γίνεται επικίνδυνο. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, κυρίως από την επαρχία, που έρχονται και μου λένε πως τα σίριαλ και οι εκπομπές τους κρατάνε συντροφιά στη μοναξιά τους. Αυτό από μόνο του είναι κάτι, δεν είναι; Ο καθένας εξάλλου έχει στα χέρια του το τηλεκουμάντο και μπορεί να βλέπει ό,τι θέλει.
Τι γεύση σου έχει αφήσει όλη αυτή η ιστορία με το Ζαχόπουλο, το DVD, το Θέμο και όλα τα παραλειπόμενα;
Μια πικρή, στιφή γεύση που θέλω να την ξεχάσω γρήγορα, χωρίς να αναφέρομαι συγκεκριμένα στην ιστορία του Ζαχόπουλου. Δεν θέλω να το παίξω αθώα και πως έπεσα από τα σύννεφα, αλλά αισθάνομαι άσχημα όταν χάνονται οι αξίες και παραβιάζονται οι ιδιωτικές ζωές των ανθρώπων. Πλέον το κάθε χαζοβιόλικο παίρνει μια θέση σε πάνελ και αρχίζει να κρίνει το τι κάνει ο τάδε στο σπίτι του. Εδώ θέλω να επέμβει το ΕΣΡ και όχι σε περιπτώσεις όπως εκείνες του Παπακαλιάτη. Ολα αυτά δημιουργούν μια τηλεοπτική πραγματικότητα που δεν οδηγεί πουθενά και χρειάζεται να εκπαιδεύσουμε τον τηλεθεατή σε κάτι νέο και ανώτερο. Μια νέα πρόταση που θα τον βγάλει από το σκοτάδι της εποχής μας.
Και τι θα μπορούσε να είναι αυτό, Βίκυ;
Εκεί που αναλώνεται τόσος τηλεοπτικός χρόνος στην ερωτική ζωή των επωνύμων, θα μπορούσαν να γίνονται θέματα για τα αίσχη των νοσοκομείων και για τους ανθρώπους που παγώνουν καθημερινά στα παγκάκια. Υπάρχει πολλή δυστυχία εκεί έξω και πρέπει να κάνουμε κάτι για να την αντιμετωπίσουμε. Ας ρίξουν φως σε τέτοια θέματα, αφήνοντας επιτέλους πίσω τους τα σκάνδαλα και τα παράθυρα.
Η Bette Davis είχε πει ότι γινόμαστε ηθοποιοί γιατί δε συμπαθούμε τον εαυτό μας. Πώς σου φαίνεται αυτή η οπτική;
Δε συμφωνώ, μιας κι εγώ έγινα ηθοποιός επειδή αγαπώ τους ανθρώπους. Μου αρέσει, ρε παιδί μου, να έχω επικοινωνία με τους ανθρώπους, μου αρέσει να είμαι ανοιχτή σε κάθε διαφορετικό άτομο. Αυτή η ανταλλαγή ενέργειας είναι κάτι που με τρελαίνει. Γιατί δεν έχεις κάνει ακόμη κινηματογράφο; Γιατί δεν έπεσε στα χέρια μου ένα σενάριο που να με ξετρελάνει. Δόξα τω Θεώ είχα πολλές προτάσεις και με τιμάει πολύ το γεγονός ότι με σκέφτηκαν, αλλά θα ήθελα κάτι πολύ δυνατό για να το τολμήσω. Και όταν λέω δυνατό, αυτό είναι εντελώς υποκειμενικό για τον καθένα μας. Κάτι που εμένα θα με απογειώσει μπορεί εσένα να σου είναι εντελώς αδιάφορο. Εύχομαι όμως να κάνω σύντομα σινεμά.
Πού τρως τα λεφτά σου;
Εχω μια αλόγιστη σχέση με τα λεφτά, ανεξαρτήτως του αν ο τραπεζικός μου λογαριασμός είναι μεγάλος ή όχι. Μου αρέσει να δίνω λεφτά για τους άλλους, όπως μου αρέσει και το να κάνω δώρα στους φίλους μου. Εχω περάσει και περιόδους δύσκολες οικονομικά, που όμως δε στερήθηκα αυτά που ήθελα να για να είμαι ευτυχισμένη. Η ζωή έχει και τις χαρές και τις λύπες της. Δεν αξίζει να μας παίρνει από κάτω και να μιζεριάζουμε.
Πότε έκλαψες τελευταία φορά;
Χθες βράδυ ρημάχτηκα όταν είδα το «Σχέσεις Στοργής» με τη Σίρλεϊ ΜακΛέιν και τον Τζακ Νίκολσον. Αν δεν την έχεις δει, να την πάρεις οπωσδήποτε. Απλό το θέμα της ταινίας, αλλά με ένα συγκλονιστικό σενάριο, γεμάτο εντάσεις και ανατροπές. Γενικά όσο εύκολα θα με δεις να γελάω τόσο εύκολα κλαίω.
Πώς θα ήθελες να επιστρέψεις στην επόμενή σου ζωή;
Ψηλή, ξανθιά.
Info
Σ’ αγαπώ, σε λατρεύω, χωρίζουμε
Παίζουν: Βίκυ Σταυροπούλου, Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Μέμος Μπεγνής, Τζίνα Αλοιμόνου, Βάσω Γουλιελμάκη, Πυγμαλίων Δαδακαρίδης.
Απόδοση: Θοδωρής Πετρόπουλος
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Σκηνοθεσία: Χρήστος Χατζηπαναγιώτης
Μουσική Επιμέλεια: Νένη Ζάππα
Πού; Στο Θέατρο Εγνατία (Πατρ. Ιωακείμ 1, Πλ. Αγίας Σοφίας, τηλ. 2310/225.172, 231.431)
Η ηθοποιός πρωταγωνιστεί στο «Σ’αγαπώ, σε λατρεύω, χωρίζουμε»
Συνέντευξη στον Οδυσσέα Μητσόπουλου
«Το μεγαλύτερο όπλο που έχω είναι η αλήθεια μου. Μόνο αυτή μπορεί να συγκινήσει το θεατή και να τον τραβήξει κοντά σου. Ποτέ δεν ρούφηξα την κοιλιά μου, ούτε το έπαιξα δήθεν».
Κυρίες και κύριοι, η Βίκυ Σταυροπούλου. Αλλοι λένε ότι είναι η νέα Ρένα Βλαχοπούλου, άλλοι ότι τους θυμίζει την κολλητή τους από το Γυμνάσιο. Το σίγουρο πάντως είναι ότι η Βίκυ είτε ως σουρεάλ ηρωίδα του θεάτρου είτε ως Taxi Girl ξέρει να σε κερδίζει με το χαίρω πολύ. Αυτό το μήνα ανεβαίνει μαζί με όλη την παρέα της στο Θέατρο Εγνατία, σε μια παράσταση που συζητήθηκε όσο λίγες κάτω στην Αθήνα. Last but not least, η Βίκυ αφήνει τα καλύτερα μηνύματα στον τηλεφωνητή σου, αρκεί βέβαια να μην τα ακούς οδηγώντας βράδυ στον περιφερειακό. Γιατί μπορεί να σκοτωθείς από τα γέλια.
«Σ’ αγαπώ, σε λατρεύω, χωρίζουμε» τώρα και στη Θεσσαλονίκη. Υπάρχει κάτι που να μην έχει ειπωθεί γι' αυτήν την παράσταση;
Μετά από 2 πολύ δυνατές σεζόν στην Αθήνα η παράσταση ανεβαίνει επιτέλους και στη Θεσσαλονίκη, πράγμα που με κάνει πολύ χαρούμενη γιατί πραγματικά τη λατρεύω τη Θεσσαλονίκη. Κουβαλάτε όλοι μια ωραία τρέλα που μου πηγαίνει γάντι. Τώρα αυτό που ο κόσμος δε γνωρίζει για το έργο είναι η δεύτερη παράσταση που δίνεται πίσω στα καμαρίνια! Κάθε βράδυ ανεβαίνει μια super κωμωδία και δε μπορώ να σου περιγράψω το τι γέλιο πέφτει. Εχω δέσει τρομερά με τη Τζίνα και τη Βάσω, αν και είμαστε τόσο διαφορετικές τόσο ως physique όσο και ως προσωπικότητες. Με το Μέμο και τον Πυγμαλίωνα υπάρχει άλλο θέμα, αφού είναι γνωστή η αδυναμία μου στα αγόρια. Εχω άλλη χημεία, ρε παιδί μου, με τους άνδρες! Για το Χρήστο τώρα τι να πω; Ολοι ξέρουν πως είναι ο καλύτερος μου φίλος.
Πώς ξεπερνιέται ένας μεγάλος έρωτας;
Ρώτησες κι εσύ το κατάλληλο άτομο! Δεν υπάρχει συνταγή σε τέτοια πράγματα, αγόρι μου. Θα σου πω όμως μια ωραία ατάκα που μου είπε ο φίλος μου ο Σταμάτης ο Κραουνάκης. «Για να μπει νέος ένοικος στα διαμερίσματα της καρδιάς, θα πρέπει προηγουμένως να βγάλεις τον παλιό από το σπίτι». Εδώ σε θέλω κάβουρα.
Γιατί πιστεύεις πως κάποιοι συνάδελφοί σου αποκαλούν την τηλεόραση «πόρνη»; Είσαι ένας άνθρωπος που έγινε ιδιαίτερα αγαπητός από τη μικρή οθόνη.
Δεν ξέρω πώς να σου απαντήσω. Να ξεκαθαρίσω ότι η τηλεόραση είναι ένα κομμάτι της δουλειάς μου και χάρη σ' αυτήν έγινα γνωστή και μου άνοιξαν αμέσως τόσες πολλές πόρτες. Την αγαπάω την τηλεόραση και πιστεύω ότι είναι σαν το φάρμακο. Οταν το παίρνεις στη σωστή δόση, σε θεραπεύει, όταν το παρακάνεις αρχίζει να γίνεται επικίνδυνο. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, κυρίως από την επαρχία, που έρχονται και μου λένε πως τα σίριαλ και οι εκπομπές τους κρατάνε συντροφιά στη μοναξιά τους. Αυτό από μόνο του είναι κάτι, δεν είναι; Ο καθένας εξάλλου έχει στα χέρια του το τηλεκουμάντο και μπορεί να βλέπει ό,τι θέλει.
Τι γεύση σου έχει αφήσει όλη αυτή η ιστορία με το Ζαχόπουλο, το DVD, το Θέμο και όλα τα παραλειπόμενα;
Μια πικρή, στιφή γεύση που θέλω να την ξεχάσω γρήγορα, χωρίς να αναφέρομαι συγκεκριμένα στην ιστορία του Ζαχόπουλου. Δεν θέλω να το παίξω αθώα και πως έπεσα από τα σύννεφα, αλλά αισθάνομαι άσχημα όταν χάνονται οι αξίες και παραβιάζονται οι ιδιωτικές ζωές των ανθρώπων. Πλέον το κάθε χαζοβιόλικο παίρνει μια θέση σε πάνελ και αρχίζει να κρίνει το τι κάνει ο τάδε στο σπίτι του. Εδώ θέλω να επέμβει το ΕΣΡ και όχι σε περιπτώσεις όπως εκείνες του Παπακαλιάτη. Ολα αυτά δημιουργούν μια τηλεοπτική πραγματικότητα που δεν οδηγεί πουθενά και χρειάζεται να εκπαιδεύσουμε τον τηλεθεατή σε κάτι νέο και ανώτερο. Μια νέα πρόταση που θα τον βγάλει από το σκοτάδι της εποχής μας.
Και τι θα μπορούσε να είναι αυτό, Βίκυ;
Εκεί που αναλώνεται τόσος τηλεοπτικός χρόνος στην ερωτική ζωή των επωνύμων, θα μπορούσαν να γίνονται θέματα για τα αίσχη των νοσοκομείων και για τους ανθρώπους που παγώνουν καθημερινά στα παγκάκια. Υπάρχει πολλή δυστυχία εκεί έξω και πρέπει να κάνουμε κάτι για να την αντιμετωπίσουμε. Ας ρίξουν φως σε τέτοια θέματα, αφήνοντας επιτέλους πίσω τους τα σκάνδαλα και τα παράθυρα.
Η Bette Davis είχε πει ότι γινόμαστε ηθοποιοί γιατί δε συμπαθούμε τον εαυτό μας. Πώς σου φαίνεται αυτή η οπτική;
Δε συμφωνώ, μιας κι εγώ έγινα ηθοποιός επειδή αγαπώ τους ανθρώπους. Μου αρέσει, ρε παιδί μου, να έχω επικοινωνία με τους ανθρώπους, μου αρέσει να είμαι ανοιχτή σε κάθε διαφορετικό άτομο. Αυτή η ανταλλαγή ενέργειας είναι κάτι που με τρελαίνει. Γιατί δεν έχεις κάνει ακόμη κινηματογράφο; Γιατί δεν έπεσε στα χέρια μου ένα σενάριο που να με ξετρελάνει. Δόξα τω Θεώ είχα πολλές προτάσεις και με τιμάει πολύ το γεγονός ότι με σκέφτηκαν, αλλά θα ήθελα κάτι πολύ δυνατό για να το τολμήσω. Και όταν λέω δυνατό, αυτό είναι εντελώς υποκειμενικό για τον καθένα μας. Κάτι που εμένα θα με απογειώσει μπορεί εσένα να σου είναι εντελώς αδιάφορο. Εύχομαι όμως να κάνω σύντομα σινεμά.
Πού τρως τα λεφτά σου;
Εχω μια αλόγιστη σχέση με τα λεφτά, ανεξαρτήτως του αν ο τραπεζικός μου λογαριασμός είναι μεγάλος ή όχι. Μου αρέσει να δίνω λεφτά για τους άλλους, όπως μου αρέσει και το να κάνω δώρα στους φίλους μου. Εχω περάσει και περιόδους δύσκολες οικονομικά, που όμως δε στερήθηκα αυτά που ήθελα να για να είμαι ευτυχισμένη. Η ζωή έχει και τις χαρές και τις λύπες της. Δεν αξίζει να μας παίρνει από κάτω και να μιζεριάζουμε.
Πότε έκλαψες τελευταία φορά;
Χθες βράδυ ρημάχτηκα όταν είδα το «Σχέσεις Στοργής» με τη Σίρλεϊ ΜακΛέιν και τον Τζακ Νίκολσον. Αν δεν την έχεις δει, να την πάρεις οπωσδήποτε. Απλό το θέμα της ταινίας, αλλά με ένα συγκλονιστικό σενάριο, γεμάτο εντάσεις και ανατροπές. Γενικά όσο εύκολα θα με δεις να γελάω τόσο εύκολα κλαίω.
Πώς θα ήθελες να επιστρέψεις στην επόμενή σου ζωή;
Ψηλή, ξανθιά.
Info
Σ’ αγαπώ, σε λατρεύω, χωρίζουμε
Παίζουν: Βίκυ Σταυροπούλου, Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Μέμος Μπεγνής, Τζίνα Αλοιμόνου, Βάσω Γουλιελμάκη, Πυγμαλίων Δαδακαρίδης.
Απόδοση: Θοδωρής Πετρόπουλος
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Σκηνοθεσία: Χρήστος Χατζηπαναγιώτης
Μουσική Επιμέλεια: Νένη Ζάππα
Πού; Στο Θέατρο Εγνατία (Πατρ. Ιωακείμ 1, Πλ. Αγίας Σοφίας, τηλ. 2310/225.172, 231.431)
20.3.08
Στις σκοτεινές αίθουσες
επιμέλεια: Νίκη Κεφαλά
U2 3D
Σκηνοθεσία: Κάθριν Οουενς, Μαρκ Πέλιγκτον
Τι συμβαίνει; Πρόκειται για την πρώτη τρισδιάστατη ψηφιακή κινηματογραφική ταινία με αληθινούς ανθρώπους, που βάζει τους θεατές μέσα στην ατμόσφαιρα μιας συναυλίας σε στάδιο, την οποία δίνει ένα από τα πιο δημοφιλή συγκροτήματα στον κόσμο. Χρησιμοποιώντας καινοτόμες ψηφιακές 3-D εικόνες σε συνδυασμό με τον ενθουσιασμό που διακατέχει το κοινό μίας live συναυλίας των U2, η ταινία κινηματογραφήθηκε στη Νότιο Αμερική κατά τη διάρκεια του τελευταίου κομματιού της περιοδείας των U2 με τον τίτλο «Vertigo».
Να το δω; Το U2 3D έγινε εφικτό μέσα από την αποτύπωσή του με πολλές κάμερες. Η ταινία αντανακλά τη μακροχρόνια σχέση του συγκροτήματος με τις νέες τεχνολογίες, την αναγνώρισή τους ότι το ψηφιακό 3-D δεν είναι ένα αναπτυσσόμενο είδος –αλλά βρίσκεται ήδη στην τελική του μορφή- και τη πίστη ότι η ταινία U2 3D έχει τη δυνατότητα να φέρει την επανάσταση στον τρόπο όχι μόνο που παράγεται, αλλά και που βιώνεται η κινηματογραφική διασκέδαση και ψυχαγωγία. Παντρεύοντας προχωρημένες ψηφιακές 3-D εικόνες με ήχο 5.1 Surround, το U2 3D στέλνει τους θεατές σε ένα συναρπαστικό κινηματογραφικό ταξίδι και προσφέρει στο κοινό μια χειροπιαστή συγκίνηση, λες και βρίσκονται και οι ίδιοι αληθινά μέσα στη συναυλία των U2.
ΠΡΙΝ Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΟΤΙ ΠΕΘΑΝΕΣ
Σκηνοθεσία: Σίντνεϊ Λιούμετ
Παίζουν: Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, Ιθαν Χοκ, Μαρίζα Τομέι, Αλμπερτ Φίνεϊ
Δύο αδέρφια με οικονομικές δυσκολίες (ο μεγαλύτερος παντρεμένος και υπάλληλος μιας μεσιτικής εταιρείας και ο δεύτερος χωρισμένος με χρέη) αποφασίζουν να ληστέψουν το κοσμηματοπωλείο των γονιών τους. Η δουλειά όμως θα πάει πολύ στραβά και θα δημιουργήσει μια σειρά απρόβλεπτων γεγονότων...
ΓΥΡΝΑ ΤΟ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ
Σκηνοθεσία: Μισέλ Γκοντρί
Παίζουν: Τζακ Μπλακ, Μία Φάροου, Ντάνι Γκλόβερ
Ο Μάικ δουλεύει ως υπάλληλος στο βίντεοκλαμπ του Φλέτσερ. Οταν ο τελευταίος θα πάει ταξίδι με σκοπό να εκσυγχρονίσει το μαγαζί του, ένας φίλος του Μάικ, ο Τζέρυ, που είχε προσφάτως ατύχημα σχετικό με... μικροκύματα, απομαγνητίζει όλες τις βιντεοκασέτες. Τώρα οι δυο τους είναι αναγκασμένοι να ξαναγυρίσουν οι ίδιοι τις ταινίες που έσβησαν.
ΜΠΑΜΠΑΣ ΓΙΑ ΓΚΟΛ
Σκηνοθεσία: Αντι Φικμαν
Παίζουν: Ντουέιν Τζόνσον, Μαντισον Πέτις
Ο εργένης και σούπερ σταρ των γηπέδων Τζο Κίνγκμαν ξαφνικά ανακαλύπτει ότι έχει μία 7χρονη κόρη. Τώρα και ενώ καλείται να αφοσιωθεί στην καριέρα του, πρέπει να συνδυάζει πάρτι, προπονήσεις και ραντεβού με μαθήματα μπαλέτου, παραμύθια και κούκλες, που πάνε πακέτο με την κόρη του. Ο Τζο σταδιακά θα συνειδητοποιήσει ότι υπάρχει και κάτι άλλο από τα λεφτά και τη δόξα των χιλιάδων θαυμαστών...
DOOMSDAY
Σκηνοθεσία: Νιλ Μάρσαλ
Παίζουν: Μπομπ Χόσκινς, Ρόνα Μίτρα
Το ξέσπασμα ενός φονικού ιού στη Σκωτία, που αφαίρεσε εκατοντάδες χιλιάδες ζωές, οδήγησε στην κατασκευή ενός τεράστιου τείχους για να εμποδίσει όσους είχαν μολυνθεί από το να εγκαταλείψουν τη περιοχή. Οσοι προσπάθησαν να αποδράσουν εκτελέστηκαν. Οταν όμως εμφανίζεται ο φόβος νέας επιδημίας 30 χρόνια μετά, η κυβέρνηση στέλνει μια ομάδα ατόμων στην αποκλεισμένη περιοχή για να ανακτήσει τα ευρήματα ενός επιστήμονα. Ωστόσο κανένας δε γνωρίζει τι κρύβεται πίσω από το τείχος.
Αν μείνετε σπίτι...
ΤΑ DVD THΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ
Λέοντες αντί αμνών (2007)
Lions for Lambs
Σκηνοθεσία: Ρόμπερτ Ρέντφορντ
Παίζουν: Ρόμπερτ Ρέντφορντ, Μέριλ Στριπ, Τομ Κρουζ
To DVD: Δύο φοιτητές ακολουθούν τη συμβουλή του ιδεαλιστή καθηγητή τους και αποφασίζουν να πάρουν μέρος στον πόλεμο στο Αφγανιστάν. Καθώς παλεύουν για να επιβιώσουν στο πεδίο της μάχης, θα γίνουν ο κρίκος που συνδέει δύο διαφορετικές ιστορίες στις δύο πλευρές της Αμερικής.
Μας άρεσε: Πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα προσπάθεια κατάδειξης των συνεπειών του πολέμου στο Ιράκ.
Δεν θα σας αρέσει: Ο... ακατάπαυστος ακαδημαϊκός λόγος των χαρακτήρων ενδέχεται να κάνει κάποιους να βαρεθούν.
Είδος: Δράμα Γλώσσα: Αγγλικά Ηχος: Digital Theater Sound
Εχετε κάνει κράτηση (2007)
No reservations
Σκηνοθεσία: Σκοτ Χικς
Παίζουν: Ααρον Εκχαρτ, Κάθριν Ζέτα Τζόουνς, Αμπιγκεϊλ Μπρέσλιν
To DVD: Η Κέιτ είναι μια σπουδαία σεφ που εργάζεται σε ένα μοντέρνο εστιατόριο του Μανχάταν. Η τελειομανής φύση της κλονίζεται όταν αποκτά την κηδεμονία της 9χρονης ανιψιάς της, καθώς η νέα αυτή ευθύνη έχει φέρει τα πάνω κάτω στη ζωή της. Παράλληλα η παρουσία ενός νέου σεφ στο εστιατόριο δεν βελτιώνει την κατάσταση, καθώς ο νέος συνάδελφος είναι εξίσου καλός και τελειομανής με την Κέιτ, γεγονός που δημιουργεί μεγάλο ανταγωνισμό μεταξύ τους.
Μας άρεσε: Οι χαρακτήρες είναι συμπαθής και είναι μια ρομαντική κομεντί διαφορετική από τις συνηθισμένες.
Δεν θα σας αρέσει: Ωστόσο κάποια κλισέ δεν απουσιάζουν.
Είδος: Ρομαντική κομεντί Γλώσσα: Αγγλικά Ηχος: Dolby Digital
18.3.08
Πέθανε ο Άντονι Μινγκέλα
Πέθανε σήμερα ο Άντονι Μινγκέλα, σκηνοθέτης του "Άγγλου Ασθενή", της "Επιστροφής στο Cold Mountain", του "Ταλαντούχου κύριου Ρίπλεϊ" και πολλών άλλων επιτυχημένων χολιγουντιανών παραγωγών. Ο Μινγκέλα ήταν επίσης και πρόεδρος του Βρετανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου.Ο θάνατος του 54χρονου σκηνοθέτη επιβεβαιώθηκε από την ατζέντισσά του Τζούντι Ντάις ενώ δεν έχουν δοθεί λεπτομέρειες ως προς τα αίτια του θανάτου του.
Παυλίνα Εξαδακτύλου
14.3.08
Ο Μπερλουσκόνι βάζει τέλος στη γενιά των 700...
Το ακούσαμε κι αυτό!
Ένα μήνα πριν οι Ιταλοί προσέλθουν στις κάλπες, ο -συνήθης ύποπτος- υποψήφιος πρωθυπουργός Σίλβιο Μπερλουσκόνι βρήκε τον τρόπο να γεμίσουν οι τσέπες των χαμηλόμισθων Ιταλίδων.
Όταν στη διάρκεια τηλεοπτικής εμφάνισης, μια χαμηλόμισθη Ιταλίδα τον ρώτησε πώς να φτιάξει οικογένεια με τόσο κακή οικονομική κατάσταση, εκείνος απάντησε: «Σαν πατέρας, σε συμβουλεύω να παντρευτείς τον γιο του Μπερλουσκόνι ή κάποιον άλλον που δεν αντιμετωπίζει τέτοια προβλήματα».
Τι ωραία που περνάνε εκεί στην Ιταλία...
Παυλίνα Εξαδακτύλου
13.3.08
δια - κριτικά
Οι παρέες δε φτιάχνουν μόνο ιστορία, συνομωτούν και για την ευτυχία
Είναι όπως περιμέναμε να χτυπήσει το κουδούνι και να βρεθούμε με τους συμμαθητές στις γειτονιές για να παίξουμε, να φλερτάρουμε, να καταστρώσουμε το σχέδιο για τα αγόρια «στην εκδρομή μεθαύριο στο Σέιχ Σου», να «θάψουμε» τους καθηγητές και να ζήσουμε για λίγη ώρα στην «απατηλότητα» ότι δεν έχουμε διάβασμα για αύριο, ούτε αγγλικά, ούτε πιάνο, ούτε προπόνηση, ούτε τη μαμά να φωνάζει «έλα να φας!» και τον μπαμπά να ρωτάει για 83η φορά «διάβασες;». Σαν μια μυστική συνάντηση με το «σύμμαχο», που σε καταλαβαίνει, δε σε πιέζει, περνάτε ακριβώς τα ίδια και το μόνο που μπορεί να σου ζητήσει είναι καμιά δαγκωνιά από το σάντουιτς ή να ανταλλάξετε κάρτες και αυτοκόλλητα.
Κάπως έτσι καθιερώθηκε και το απογευματινό κρασί μετά τη δουλειά. Λίγο σαν κοπάνα, ο ένας από το παιδί, ο άλλος από μια δουλειά, ο τρίτος από μια άλλη υποχρέωση. Λίγο σαν χαλαρωτικό, σαν λυτρωτικό, σαν εξομολογητικό, λίγο σαν μητρικό χάδι. Ισα ίσα για να μη νιώθεις μόνος, για να καθυστερήσεις να γυρίσεις σπίτι, στο οποίο έχεις κάποιες φορές βάσιμους λόγους να μη θες να επιστρέψεις, για να νιώσεις ότι είσαι έτοιμος να κάνεις τα πάντα, για να μη χάσεις τη σύνδεση με την πραγματικότητά σου και για να ζήσεις λίγη ώρα την «απατηλότητα» ότι αύριο δε θα υπάρχει «μπαμπάς» που θα σου επιβάλει τη μελέτη και μαμά που θα σου διαμορφώσει το… μενού.
Η «συνομωσία» της παρέας… Δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα τελικά από τις συνωμοσίες. Στο παρελθόν, οι συνομωσίες άνοιξαν δρόμο για την ειρήνη, την ανεξαρτησία, την ελευθερία ολόκληρων λαών, γράφτηκαν σε βιβλία και διδάσκονται. Νομίζω ότι οι συνωμότες είναι βαθιά δεμένοι -σαν τη μάνα με το παιδί,- με τη διαφορά ότι αυτοί φυλάνε μυστικά. Και κάποια μυστικά είναι βαριά και απαιτούν παραπάνω από έναν για να τα σηκώσουν.
Οταν, βέβαια, το κρασί εμπλουτιστεί με μεζέδες, μουσική και επιπλέον καρέκλες τότε είναι σίγουρο ότι τα μυστικά αλαφραίνουν. Το τι μπορεί να ειπωθεί βέβαια, πάνω σ’ ένα χύμα ποτήρι κρασί δεν περιγράφεται. Μπορεί να ξεκινήσεις από μια κόντρα στο γραφείο και τις αποφάσεις σου για το άμεσο μέλλον σου και να φτάσεις -όπως γίνεται συνήθως, δηλαδή,- στις συναισθηματικές και σεξουαλικές σχέσεις και τα απωθημένα ζωής.
Η τελευταία γνώση που απέκτησα μετά από «ομαδική συνομωσία» είναι ότι οι περισσότεροι -για να μην πω όλοι- νιώθουν κάπως κλειδωμένοι σε καταστάσεις και μόλις βρεθούν εκτός οπτικού πεδίου και δεν αποτελούν πλέον στόχο ξεκλειδώνονται και πετάνε το κλειδί σ’ ένα ποτήρι κρασί. Επίσης, άκουσα και μερικά αστεία, όπως το ότι οι άντρες είναι ανοιχτοί σε γυναίκες με «πλούσιο βιογραφικό» και ότι είναι εκλεκτικοί. Τέλος, κατέληξα στο ότι οι άνθρωποι οραματίζονται πάντα το ανέφικτο, το βαφτίζουν στάση ζωής και επιθυμία και βαυκαλίζονται ότι αν αλλάξει κάτι κάποτε στη ζωή τους αυτό θα κάνουν, και με βεβαιότητα κιόλας.
Τελικά, οι μικρές καθημερινές «συνομωσίες» είναι που σε κρατάνε δυνατό και ζωντανό: είτε των δύο, που συνηθίζω να χαρακτηρίζω μια σχέση, είτε περισσότερων. Λόγω των μυστικών. Παίρνεις δύναμη από τη γνώση που κατέχεις, θες να την κρατήσεις και μαζί της κι αυτόν με τον οποίο τη μοιράστηκες. Γι' αυτό δεν πρόκειται να κόψουμε ποτέ το κρασί. Γιατί αν δεν υπάρχει, πώς να μοιραστείς μυστικά;
Είναι όπως περιμέναμε να χτυπήσει το κουδούνι και να βρεθούμε με τους συμμαθητές στις γειτονιές για να παίξουμε, να φλερτάρουμε, να καταστρώσουμε το σχέδιο για τα αγόρια «στην εκδρομή μεθαύριο στο Σέιχ Σου», να «θάψουμε» τους καθηγητές και να ζήσουμε για λίγη ώρα στην «απατηλότητα» ότι δεν έχουμε διάβασμα για αύριο, ούτε αγγλικά, ούτε πιάνο, ούτε προπόνηση, ούτε τη μαμά να φωνάζει «έλα να φας!» και τον μπαμπά να ρωτάει για 83η φορά «διάβασες;». Σαν μια μυστική συνάντηση με το «σύμμαχο», που σε καταλαβαίνει, δε σε πιέζει, περνάτε ακριβώς τα ίδια και το μόνο που μπορεί να σου ζητήσει είναι καμιά δαγκωνιά από το σάντουιτς ή να ανταλλάξετε κάρτες και αυτοκόλλητα.
Κάπως έτσι καθιερώθηκε και το απογευματινό κρασί μετά τη δουλειά. Λίγο σαν κοπάνα, ο ένας από το παιδί, ο άλλος από μια δουλειά, ο τρίτος από μια άλλη υποχρέωση. Λίγο σαν χαλαρωτικό, σαν λυτρωτικό, σαν εξομολογητικό, λίγο σαν μητρικό χάδι. Ισα ίσα για να μη νιώθεις μόνος, για να καθυστερήσεις να γυρίσεις σπίτι, στο οποίο έχεις κάποιες φορές βάσιμους λόγους να μη θες να επιστρέψεις, για να νιώσεις ότι είσαι έτοιμος να κάνεις τα πάντα, για να μη χάσεις τη σύνδεση με την πραγματικότητά σου και για να ζήσεις λίγη ώρα την «απατηλότητα» ότι αύριο δε θα υπάρχει «μπαμπάς» που θα σου επιβάλει τη μελέτη και μαμά που θα σου διαμορφώσει το… μενού.
Η «συνομωσία» της παρέας… Δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα τελικά από τις συνωμοσίες. Στο παρελθόν, οι συνομωσίες άνοιξαν δρόμο για την ειρήνη, την ανεξαρτησία, την ελευθερία ολόκληρων λαών, γράφτηκαν σε βιβλία και διδάσκονται. Νομίζω ότι οι συνωμότες είναι βαθιά δεμένοι -σαν τη μάνα με το παιδί,- με τη διαφορά ότι αυτοί φυλάνε μυστικά. Και κάποια μυστικά είναι βαριά και απαιτούν παραπάνω από έναν για να τα σηκώσουν.
Οταν, βέβαια, το κρασί εμπλουτιστεί με μεζέδες, μουσική και επιπλέον καρέκλες τότε είναι σίγουρο ότι τα μυστικά αλαφραίνουν. Το τι μπορεί να ειπωθεί βέβαια, πάνω σ’ ένα χύμα ποτήρι κρασί δεν περιγράφεται. Μπορεί να ξεκινήσεις από μια κόντρα στο γραφείο και τις αποφάσεις σου για το άμεσο μέλλον σου και να φτάσεις -όπως γίνεται συνήθως, δηλαδή,- στις συναισθηματικές και σεξουαλικές σχέσεις και τα απωθημένα ζωής.
Η τελευταία γνώση που απέκτησα μετά από «ομαδική συνομωσία» είναι ότι οι περισσότεροι -για να μην πω όλοι- νιώθουν κάπως κλειδωμένοι σε καταστάσεις και μόλις βρεθούν εκτός οπτικού πεδίου και δεν αποτελούν πλέον στόχο ξεκλειδώνονται και πετάνε το κλειδί σ’ ένα ποτήρι κρασί. Επίσης, άκουσα και μερικά αστεία, όπως το ότι οι άντρες είναι ανοιχτοί σε γυναίκες με «πλούσιο βιογραφικό» και ότι είναι εκλεκτικοί. Τέλος, κατέληξα στο ότι οι άνθρωποι οραματίζονται πάντα το ανέφικτο, το βαφτίζουν στάση ζωής και επιθυμία και βαυκαλίζονται ότι αν αλλάξει κάτι κάποτε στη ζωή τους αυτό θα κάνουν, και με βεβαιότητα κιόλας.
Τελικά, οι μικρές καθημερινές «συνομωσίες» είναι που σε κρατάνε δυνατό και ζωντανό: είτε των δύο, που συνηθίζω να χαρακτηρίζω μια σχέση, είτε περισσότερων. Λόγω των μυστικών. Παίρνεις δύναμη από τη γνώση που κατέχεις, θες να την κρατήσεις και μαζί της κι αυτόν με τον οποίο τη μοιράστηκες. Γι' αυτό δεν πρόκειται να κόψουμε ποτέ το κρασί. Γιατί αν δεν υπάρχει, πώς να μοιραστείς μυστικά;
Στιγμές
«Ταξίδι στο κέντρο της γης»
«Θες να με κάνεις να πιστέψω πως τελειώσαν όλα κι ήρθε ο καιρός
να την ξεχάσω τη ζωή και να ξυπνάω κάθε μέρα νεκρός; Οσο κι αν το θέλεις δε μπορείς,
ταξίδι στο κέντρο της γης...» (Αδρεναλίνη, Ξύλινα Σπαθιά)
Της Παυλίνας Εξαδακτύλου, pavlinaex@gmail. com
Φωτ: Γρηγόρης Σιαμίδης
«S.O.S. Χρειάζομαι τη βοήθειά σας. Είμαι τραυματισμένος, σχεδόν κοντά στο θάνατο, και παραείμαι αδύναμος για να ξεφύγω από εδώ. Είμαι ολομόναχος, δεν είναι αστείο. Για τ’ όνομα του Θεού, σας παρακαλώ να παραμείνετε εδώ για να με σώσετε. Αυτή τη στιγμή μαζεύω μούρα εδώ τριγύρω και θα επιστρέψω το απόγευμα. Ευχαριστώ. Κρις ΜακΚάντλες. Αύγουστος;»
Δευτέρα, σε κάποιο Cineplex, στην απογευματινή προβολή του «Into the wild». Η αληθινή ιστορία του Κρις ΜακΚάντλες, ενός νέου άνδρα που εγκατέλειψε κυριολεκτικά τα πάντα για να ζήσει την περιπέτειά του στην Αλάσκα. Σπουδές, πτυχία, επαγγελματική σταδιοδρομία, γονείς, χρήματα, όλα πίσω. Ολες αυτές οι αποσκευές που περιφέρεις άσκοπα εδώ και εκεί κέρδισαν μια αιώνια θέση στα απολεσθέντα.
Μια περιπέτεια με στόχο το πνεύμα. Την ψυχή.
Στα δικά μου μάτια, μια προσπάθεια να ξεφύγει από το αφόρητο βάρος των γονιών. Κλασικό θα μου πεις. Αλλά και ποιος δεν το 'χει σκεφτεί; Πώς θα ήταν, αν ήμουν άλλος; Αν είχα άλλες ρίζες, αν είχα άλλα βιώματα; Ενα μικρό δωμάτιο στη σκέψη που μπορείς να είσαι κάποιος άλλος. Να έχεις ένα χωράφι με ζαχαροκάλαμα στο Μπαγκλαντές, να έχεις τέσσερα αδέρφια στην Ιαπωνία, να είσαι σέρφερ στην Καλιφόρνια και να έχεις αποκτήσει εκείνη τη σταρένια κρούστα στο δέρμα που κολλάνε τα σποράκια τα καυτά, καλοκαιρινά πρωινά.
Ξεκινάει μόνος για την Αλάσκα.
Το μόνο που βάζει στις τσέπες είναι το σώμα του. Δε θέλει έρωτες, δε θέλει δεσμούς, δε θέλει τις πληγές που σου αφήνουν οι άνθρωποι όταν βγαίνουν για κυνήγι. Οι άνθρωποι αφήνουν πληγές. Κι αυτοί που αγαπάμε, μας πληγώνουν πιο πολύ, που λέει κι ο Χριστιανόπουλος. Είναι αυτή η αδιαπραγμάτευτη αγάπη που δε βάζεις όρους, δε βάζεις σύνορα και τελικά σε οδηγεί στην Αλάσκα.
Δε χρειάζεται να ξεσπιτωθείς για να πας στην Αλάσκα.
Ο πάγος βρίσκεται παντού. Κοίτα για λίγο το ασουλούπωτο διαμέρισμά σου ή το ευάερο λοφτ; Πάγος στους καναπέδες, στα χαλιά, στις οικογενειακές φωτογραφίες. Ανθρώπινα κουφάρια και μοναχικοί δρόμοι. Η μοναξιά κρύβεται μέσα στους άστεγους ήχους από τις εξατμίσεις των αυτοκινήτων και τις μουχλιασμένες υδρορροές. Ο Κρις πέθανε μόνος κι αβοήθητος σ' ένα παρατημένο λεωφορείο στην Αλάσκα. Το ένιωσε όμως την τελευταία φορά που είδε τον ήλιο. Η ΖΩΗ ΕΧΕΙ ΧΑΡΗ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΤΗ ΜΟΙΡΑΖΕΣΑΙ.
Υ.Γ: Ο Κρίστοφερ Τζόνσον ΜακΚάντλες -ο νεαρός Αμερικανός που ξεκίνησε ένα ταξίδι για την Αλάσκα, με σκοπό να ζήσει μακριά από την ύλη και τις εξαρτήσεις που δημιουργούν οι κοινωνίες στα μέλη τους και οι διαπροσωπικές σχέσεις στους ανθρώπους και που τελικά πέθανε από ασιτία- ενέπνευσε τον συγγραφέα Τζον Κρακάουερ να γράψει το 1996 ένα βιβλίο για την τραγική ιστορία του, ενώ αυτό το διάστημα προβάλλεται η ταινία του Σον Πεν «Into the wild», με πρωταγωνιστή τον Εμίλ Χιρς στο ρόλο του ΜακΚάντλες.
«Θες να με κάνεις να πιστέψω πως τελειώσαν όλα κι ήρθε ο καιρός
να την ξεχάσω τη ζωή και να ξυπνάω κάθε μέρα νεκρός; Οσο κι αν το θέλεις δε μπορείς,
ταξίδι στο κέντρο της γης...» (Αδρεναλίνη, Ξύλινα Σπαθιά)
Της Παυλίνας Εξαδακτύλου, pavlinaex@gmail. com
Φωτ: Γρηγόρης Σιαμίδης
«S.O.S. Χρειάζομαι τη βοήθειά σας. Είμαι τραυματισμένος, σχεδόν κοντά στο θάνατο, και παραείμαι αδύναμος για να ξεφύγω από εδώ. Είμαι ολομόναχος, δεν είναι αστείο. Για τ’ όνομα του Θεού, σας παρακαλώ να παραμείνετε εδώ για να με σώσετε. Αυτή τη στιγμή μαζεύω μούρα εδώ τριγύρω και θα επιστρέψω το απόγευμα. Ευχαριστώ. Κρις ΜακΚάντλες. Αύγουστος;»
Δευτέρα, σε κάποιο Cineplex, στην απογευματινή προβολή του «Into the wild». Η αληθινή ιστορία του Κρις ΜακΚάντλες, ενός νέου άνδρα που εγκατέλειψε κυριολεκτικά τα πάντα για να ζήσει την περιπέτειά του στην Αλάσκα. Σπουδές, πτυχία, επαγγελματική σταδιοδρομία, γονείς, χρήματα, όλα πίσω. Ολες αυτές οι αποσκευές που περιφέρεις άσκοπα εδώ και εκεί κέρδισαν μια αιώνια θέση στα απολεσθέντα.
Μια περιπέτεια με στόχο το πνεύμα. Την ψυχή.
Στα δικά μου μάτια, μια προσπάθεια να ξεφύγει από το αφόρητο βάρος των γονιών. Κλασικό θα μου πεις. Αλλά και ποιος δεν το 'χει σκεφτεί; Πώς θα ήταν, αν ήμουν άλλος; Αν είχα άλλες ρίζες, αν είχα άλλα βιώματα; Ενα μικρό δωμάτιο στη σκέψη που μπορείς να είσαι κάποιος άλλος. Να έχεις ένα χωράφι με ζαχαροκάλαμα στο Μπαγκλαντές, να έχεις τέσσερα αδέρφια στην Ιαπωνία, να είσαι σέρφερ στην Καλιφόρνια και να έχεις αποκτήσει εκείνη τη σταρένια κρούστα στο δέρμα που κολλάνε τα σποράκια τα καυτά, καλοκαιρινά πρωινά.
Ξεκινάει μόνος για την Αλάσκα.
Το μόνο που βάζει στις τσέπες είναι το σώμα του. Δε θέλει έρωτες, δε θέλει δεσμούς, δε θέλει τις πληγές που σου αφήνουν οι άνθρωποι όταν βγαίνουν για κυνήγι. Οι άνθρωποι αφήνουν πληγές. Κι αυτοί που αγαπάμε, μας πληγώνουν πιο πολύ, που λέει κι ο Χριστιανόπουλος. Είναι αυτή η αδιαπραγμάτευτη αγάπη που δε βάζεις όρους, δε βάζεις σύνορα και τελικά σε οδηγεί στην Αλάσκα.
Δε χρειάζεται να ξεσπιτωθείς για να πας στην Αλάσκα.
Ο πάγος βρίσκεται παντού. Κοίτα για λίγο το ασουλούπωτο διαμέρισμά σου ή το ευάερο λοφτ; Πάγος στους καναπέδες, στα χαλιά, στις οικογενειακές φωτογραφίες. Ανθρώπινα κουφάρια και μοναχικοί δρόμοι. Η μοναξιά κρύβεται μέσα στους άστεγους ήχους από τις εξατμίσεις των αυτοκινήτων και τις μουχλιασμένες υδρορροές. Ο Κρις πέθανε μόνος κι αβοήθητος σ' ένα παρατημένο λεωφορείο στην Αλάσκα. Το ένιωσε όμως την τελευταία φορά που είδε τον ήλιο. Η ΖΩΗ ΕΧΕΙ ΧΑΡΗ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΤΗ ΜΟΙΡΑΖΕΣΑΙ.
Υ.Γ: Ο Κρίστοφερ Τζόνσον ΜακΚάντλες -ο νεαρός Αμερικανός που ξεκίνησε ένα ταξίδι για την Αλάσκα, με σκοπό να ζήσει μακριά από την ύλη και τις εξαρτήσεις που δημιουργούν οι κοινωνίες στα μέλη τους και οι διαπροσωπικές σχέσεις στους ανθρώπους και που τελικά πέθανε από ασιτία- ενέπνευσε τον συγγραφέα Τζον Κρακάουερ να γράψει το 1996 ένα βιβλίο για την τραγική ιστορία του, ενώ αυτό το διάστημα προβάλλεται η ταινία του Σον Πεν «Into the wild», με πρωταγωνιστή τον Εμίλ Χιρς στο ρόλο του ΜακΚάντλες.
Το ταμείο της εβδομάδας
(+)
Στην αιμοδοσία του Ράδιο Θεσσαλονίκη, την Κυριακή 16 Μαρτίου, όπου υπολογίζεται ότι θα συγκεντρωθούν περισσότερες από 700 φιάλες αίμα!
Στη συναυλία - αφιέρωμα στο Μίκη Θεοδωράκη. Μας θύμισε πολλά τραγούδια, αλλά και πολλούς ερμηνευτές.
Μπορεί να είχαμε διακοπές ρεύματος στη Θεσσαλονίκη, αλλά τουλάχιστον είχαμε και μια, κατά προσέγγιση τουλάχιστον, ενημέρωση. Μην είμαστε και πλεονέκτες!
Δεύτερη θέση και πανελλήνιο ρεκόρ για την Πηγή Δεβετζή στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου στη Βαλένθια.
Το Φεστιβάλ Animation έρχεται και στη Θεσσαλονίκη.
(-)
Στην Ασία οι ανήλικοι πεθαίνουν από πνιγμό και άλλα ατυχήματα. Ευτυχώς εμείς «ανήκομεν εις την Ευρώπην».
Από την πρώτη μέρα της απεργίας των εργαζομένων στους ΟΤΑ γεμίσαμε τους κάδους με σκουπίδια. Δεν αντέξαμε ούτε μια μέρα να τα κρατήσουμε στο σπίτι μας.
Οι απολύσεις προπονητών ποδοσφαίρου γίνονται κατευθείαν πρώτη είδηση, οι επιτυχίες σε άλλα αθλήματα περνάνε στα ψιλά. Γιατί άραγε;
Είναι κρίμα διοργανώσεις όπως το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ να σκιάζονται από , εύλογες ή όχι, αμφιβολίες που εγείρουν οι Ελληνες δημιουργοί.
Το κόμμα του έχασε τις δημοτικές εκλογές αλλά αυτός... χαριεντίζεται με τον Σιμόν Πέρες. Τελικά, πόσα θέλει να μας τρελάνει αυτός ο Σαρκοζί;
Στην αιμοδοσία του Ράδιο Θεσσαλονίκη, την Κυριακή 16 Μαρτίου, όπου υπολογίζεται ότι θα συγκεντρωθούν περισσότερες από 700 φιάλες αίμα!
Στη συναυλία - αφιέρωμα στο Μίκη Θεοδωράκη. Μας θύμισε πολλά τραγούδια, αλλά και πολλούς ερμηνευτές.
Μπορεί να είχαμε διακοπές ρεύματος στη Θεσσαλονίκη, αλλά τουλάχιστον είχαμε και μια, κατά προσέγγιση τουλάχιστον, ενημέρωση. Μην είμαστε και πλεονέκτες!
Δεύτερη θέση και πανελλήνιο ρεκόρ για την Πηγή Δεβετζή στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου στη Βαλένθια.
Το Φεστιβάλ Animation έρχεται και στη Θεσσαλονίκη.
(-)
Στην Ασία οι ανήλικοι πεθαίνουν από πνιγμό και άλλα ατυχήματα. Ευτυχώς εμείς «ανήκομεν εις την Ευρώπην».
Από την πρώτη μέρα της απεργίας των εργαζομένων στους ΟΤΑ γεμίσαμε τους κάδους με σκουπίδια. Δεν αντέξαμε ούτε μια μέρα να τα κρατήσουμε στο σπίτι μας.
Οι απολύσεις προπονητών ποδοσφαίρου γίνονται κατευθείαν πρώτη είδηση, οι επιτυχίες σε άλλα αθλήματα περνάνε στα ψιλά. Γιατί άραγε;
Είναι κρίμα διοργανώσεις όπως το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ να σκιάζονται από , εύλογες ή όχι, αμφιβολίες που εγείρουν οι Ελληνες δημιουργοί.
Το κόμμα του έχασε τις δημοτικές εκλογές αλλά αυτός... χαριεντίζεται με τον Σιμόν Πέρες. Τελικά, πόσα θέλει να μας τρελάνει αυτός ο Σαρκοζί;
Ατάκα κι επί τόπου
του Γιώργου Χατζηβασιλείου
«Ανταποκριθήκαμε σε ένα πολύ μεγάλο μέρος των όσων δεσμευθήκαμε να κάνουμε στην προεκλογική περίοδο του 2004 και όσο καιρό ήμασταν στην αντιπολίτευση»
Θόδωρος Ρουσόπουλος
Πολιτική και χιούμορ μαζί..
«Ο Αλέξης [ο Τσίπρας] είναι καλό παιδί, αλλά πρωθυπουργός θα γίνει ο Γιώργος»
Μαργαρίτα Παπανδρέου
Μάνα είναι μόνο μια...
«Χμμ... Δεν ξέρω... Μπορεί το "Ξύπνα αγάπη μου"!»
Ελένη Τσαλιγοπούλου
Απαντώντας στην ερώτηση «ποιο τραγούδι θα αφιερώνατε στη Θεσσαλονίκη αν ήταν πρόσωπο»...
Εντυπώσεις
Η τέχνη της φιλίας και όχι μόνο…
Το «Art» της Yasmina Reza ανεβαίνει στο Θέατρο Σοφούλη
Της Βίκυς Φιλιππίδου, vfilippidou@hol.gr
Καθήλωσε τους θεατές 162 χωρών όπου παίχτηκε, από τη Νέα Υόρκη ως το Πεκίνο και από το Λονδίνο ως τη Βομβάη. Σάρωσε όλα τα μεγάλα βραβεία θεάτρου. «Κωμωδία-φαινόμενο» του 20ού αιώνα το αποκάλεσαν οι λονδρέζικοι Times. Τώρα ήρθε η σειρά μας να απολαύσουμε το ευφυές Art της Γαλλο-εβραιο-περσίδας Yasmina Reza.
Παγκόσμια επιτυχία
Ξεκινήσαμε για το Σοφούλη με τους καλύτερους οιωνούς. Η παγκόσμια επιτυχία του έργου που θα βλέπαμε ήταν από μόνη της πολύ δυνατό διαπιστευτήριο. Μια πανέξυπνη κωμωδία ή «ένα δράμα πολύ αστεία γραμμένο» όπως προτιμάει να το αποκαλεί η ίδια η συγγραφέας του, το Art έχει αποσπάσει, μεταξύ άλλων, το βραβείο Laurence Olivier καλύτερης κωμωδίας και το βραβείο Tony καλύτερου θεατρικού έργου.
Ξεκινήσαμε για το Σοφούλη με τους καλύτερους οιωνούς. Η παγκόσμια επιτυχία του έργου που θα βλέπαμε ήταν από μόνη της πολύ δυνατό διαπιστευτήριο. Μια πανέξυπνη κωμωδία ή «ένα δράμα πολύ αστεία γραμμένο» όπως προτιμάει να το αποκαλεί η ίδια η συγγραφέας του, το Art έχει αποσπάσει, μεταξύ άλλων, το βραβείο Laurence Olivier καλύτερης κωμωδίας και το βραβείο Tony καλύτερου θεατρικού έργου.
Παρότι η σήμανση για το θέατρο είναι ανύπαρκτη, το βρήκαμε αμέσως, αφού οι συντελεστές προνόησαν (ευτυχώς!) να τοποθετήσουν ένα μεγάλο πανό στη Σοφούλη, κοντά στο ύψος του, που μας καθοδήγησε μια χαρά!
Πάρκινγκ βρήκαμε με άνεση και μάλιστα πολύ κοντά στο θέατρο. Στην αφίσα διαβάσαμε ότι το έργο αποτελεί την πρώτη παραγωγή της νεοσύστατης ομάδας του Γιώργου Βούρου «Θέατρο των χρωμάτων.» Ο ίδιος έχει αναλάβει τη σκηνοθεσία, τη μετάφραση και την επιμέλεια των σκηνικών, ενώ υποδύεται και έναν εκ των τριών πρωταγωνιστών. Τη σκηνή μοιράζεται με το Θόδωρο Συριώτη και το Θανάση Κιτσούκαλη.
Δεν ξέρω αν έφταιγε η ώρα (πήγαμε στην απογευματινή παράσταση της Κυριακής στις 18:30) πάντως η προσέλευση του κοινού ήταν ελάχιστη. Ευτυχώς έμαθα ότι στη βραδινή παράσταση το θέατρο ήταν γεμάτο!
Πάρκινγκ βρήκαμε με άνεση και μάλιστα πολύ κοντά στο θέατρο. Στην αφίσα διαβάσαμε ότι το έργο αποτελεί την πρώτη παραγωγή της νεοσύστατης ομάδας του Γιώργου Βούρου «Θέατρο των χρωμάτων.» Ο ίδιος έχει αναλάβει τη σκηνοθεσία, τη μετάφραση και την επιμέλεια των σκηνικών, ενώ υποδύεται και έναν εκ των τριών πρωταγωνιστών. Τη σκηνή μοιράζεται με το Θόδωρο Συριώτη και το Θανάση Κιτσούκαλη.
Δεν ξέρω αν έφταιγε η ώρα (πήγαμε στην απογευματινή παράσταση της Κυριακής στις 18:30) πάντως η προσέλευση του κοινού ήταν ελάχιστη. Ευτυχώς έμαθα ότι στη βραδινή παράσταση το θέατρο ήταν γεμάτο!
Το έργο
«Ο φίλος μου ο Σερζ αγόρασε έναν πίνακα. Είναι ένα τελάρο ένα εξήντα με ένα κι είκοσι. Aσπρο.». Κάπως έτσι ξεκινάει το Art, που δεν είναι παρά μια ιστορία τριών αγαπημένων φίλων. Ο Σερζ αγοράζει έναν πίνακα, δίνοντας ένα τεράστιο χρηματικό ποσό. Ο Μαρκ τον σιχαίνεται, και δεν μπορεί με τίποτα να πιστέψει ότι ο φίλος του τον βρίσκει αριστούργημα. Ο τρίτος της παρέας, ο Ιβάν, προσπαθεί ανεπιτυχώς να συμβιβάσει τις δύο πλευρές.
Το σκηνικό αφαιρετικό, λιτό και κατάλευκο, λειτουργεί το ίδιο ως καμβάς, πάνω στον οποίο «ζωγραφίζουν» οι σκουρόχρωμα ντυμένοι (για να ξεχωρίζουν) ηθοποιοί. Φωτισμοί διαφόρων χρωμάτων χρησιμοποιούνται για να σηματοδοτήσουν το τέλος κάθε σκηνής, θυμίζοντάς μας εύστοχα ζωγραφική παλέτα.
Οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι δυνατές, γεμάτες αυθεντικότητα. Προσωπικά ξεχώρισα τον απολαυστικό Θόδωρο Συριώτη στο ρόλο του Σερζ.
«Ο φίλος μου ο Σερζ αγόρασε έναν πίνακα. Είναι ένα τελάρο ένα εξήντα με ένα κι είκοσι. Aσπρο.». Κάπως έτσι ξεκινάει το Art, που δεν είναι παρά μια ιστορία τριών αγαπημένων φίλων. Ο Σερζ αγοράζει έναν πίνακα, δίνοντας ένα τεράστιο χρηματικό ποσό. Ο Μαρκ τον σιχαίνεται, και δεν μπορεί με τίποτα να πιστέψει ότι ο φίλος του τον βρίσκει αριστούργημα. Ο τρίτος της παρέας, ο Ιβάν, προσπαθεί ανεπιτυχώς να συμβιβάσει τις δύο πλευρές.
Το σκηνικό αφαιρετικό, λιτό και κατάλευκο, λειτουργεί το ίδιο ως καμβάς, πάνω στον οποίο «ζωγραφίζουν» οι σκουρόχρωμα ντυμένοι (για να ξεχωρίζουν) ηθοποιοί. Φωτισμοί διαφόρων χρωμάτων χρησιμοποιούνται για να σηματοδοτήσουν το τέλος κάθε σκηνής, θυμίζοντάς μας εύστοχα ζωγραφική παλέτα.
Οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι δυνατές, γεμάτες αυθεντικότητα. Προσωπικά ξεχώρισα τον απολαυστικό Θόδωρο Συριώτη στο ρόλο του Σερζ.
Ο «πόλεμος» της τέχνης
Με τι καταπιάνεται όμως το πυκνογραμμένο έργο της Reza; Εχοντας μεγαλώσει στο Παρίσι, περιτριγυρισμένη από μουσικούς, ηθοποιούς και σκηνοθέτες, έγραψε το Art στα 35 της, εμπνευσμένη από την εμπορική και πολιτιστική τρέλα της μοντέρνας τέχνης των ‘80s.
Γι’ αυτό και οι διανοητικές διαμάχες ανάμεσα σε «αρχαίους» και «μοντέρνους», σε οπαδούς και πολέμιους της αναπαραστατικής και μη αναπαραστατικής τέχνης ξετυλίγονται με ζωντάνια μπροστά μας.
Με τι καταπιάνεται όμως το πυκνογραμμένο έργο της Reza; Εχοντας μεγαλώσει στο Παρίσι, περιτριγυρισμένη από μουσικούς, ηθοποιούς και σκηνοθέτες, έγραψε το Art στα 35 της, εμπνευσμένη από την εμπορική και πολιτιστική τρέλα της μοντέρνας τέχνης των ‘80s.
Γι’ αυτό και οι διανοητικές διαμάχες ανάμεσα σε «αρχαίους» και «μοντέρνους», σε οπαδούς και πολέμιους της αναπαραστατικής και μη αναπαραστατικής τέχνης ξετυλίγονται με ζωντάνια μπροστά μας.
Περί (ανδρικής) φιλίας…
Δεν είναι όμως αυτό το μόνο θέμα στο οποίο εντρυφά η συγγραφέας. Μέσα από το Art βάζει στο μικροσκόπιο την φιλία- ιδίως την ανδρική. Ενα σωρό ερωτήματα προκύπτουν: Μήπως όλοι παίζουμε ένα συγκεκριμένο ρόλο μέσα σε μια παρέα για να μη διαταραχτούν οι ισορροπίες; Μήπως αρχίζουμε να αντιπαθούμε κάποιον μόλις σταματήσει να «πηγαίνει με τα νερά μας»; Μας ταράζει μήπως το ότι ένας φίλος έσπασε το καλούπι μέσα στο οποίο τον κλείσαμε, εξελίχτηκε και άλλαξε;
Δεν είναι όμως αυτό το μόνο θέμα στο οποίο εντρυφά η συγγραφέας. Μέσα από το Art βάζει στο μικροσκόπιο την φιλία- ιδίως την ανδρική. Ενα σωρό ερωτήματα προκύπτουν: Μήπως όλοι παίζουμε ένα συγκεκριμένο ρόλο μέσα σε μια παρέα για να μη διαταραχτούν οι ισορροπίες; Μήπως αρχίζουμε να αντιπαθούμε κάποιον μόλις σταματήσει να «πηγαίνει με τα νερά μας»; Μας ταράζει μήπως το ότι ένας φίλος έσπασε το καλούπι μέσα στο οποίο τον κλείσαμε, εξελίχτηκε και άλλαξε;
Κερδισμένος όποιος έχει προσωπικότητα
Το σημαντικότερο θέμα όμως που θίγεται στο πολυεπίπεδο Art είναι άλλο: Η σχέση του κάθε ανθρώπου με την εποχή του. Η αδυναμία του να πάρει θέση απέναντι σε κάτι που είναι «in». Η δυσκολία να παραδεχτεί ότι κάτι που θεωρείται μοδάτο δεν του αρέσει για μη θεωρηθεί οπισθοδρομικός. Η ευκολία του να αφήνεται στο ρεύμα.
Το μήνυμα που περνάει η Reza είναι σαφές: Μπορεί ο Σερζ και ο Μαρκ να μαλώνουν έντονα και να βρίσκονται διαρκώς σε αντιπαράθεση. Ο ένας άλλωστε τρελαίνεται για την εποχή του, ενώ ο άλλος αντιδρά απέναντί της με σκεπτικισμό. Και οι δύο όμως είναι κερδισμένοι γιατί έχουν άποψη και προσωπικότητα. Αντίθετα ο Ιβάν, πάντα συμβιβαστικός, πάντα στη μέση, αφήνεται στο ρεύμα. Τα αποτελέσματα είναι ολέθρια: Καταλήγει τελικά ένα άβουλο, πειθήνιο, εντελώς αντιπαθητικό ον. Οπως λέει και ο ίδιος, «ένας γλοιώδης, ευνούχος δούλος, ένας αυλοκόλακας». Από αυτό το πρότυπο οφείλουμε εντέλει να απομακρυνθούμε. Αλλωστε το να λέμε «ναι» σε όλα μας απομακρύνει απ’ την ευτυχία. Το Art φωνάζει δυνατά: «Πες την άποψή σου θαρραλέα και μη φοβάσαι να πολεμήσεις γι’ αυτήν».
Το σημαντικότερο θέμα όμως που θίγεται στο πολυεπίπεδο Art είναι άλλο: Η σχέση του κάθε ανθρώπου με την εποχή του. Η αδυναμία του να πάρει θέση απέναντι σε κάτι που είναι «in». Η δυσκολία να παραδεχτεί ότι κάτι που θεωρείται μοδάτο δεν του αρέσει για μη θεωρηθεί οπισθοδρομικός. Η ευκολία του να αφήνεται στο ρεύμα.
Το μήνυμα που περνάει η Reza είναι σαφές: Μπορεί ο Σερζ και ο Μαρκ να μαλώνουν έντονα και να βρίσκονται διαρκώς σε αντιπαράθεση. Ο ένας άλλωστε τρελαίνεται για την εποχή του, ενώ ο άλλος αντιδρά απέναντί της με σκεπτικισμό. Και οι δύο όμως είναι κερδισμένοι γιατί έχουν άποψη και προσωπικότητα. Αντίθετα ο Ιβάν, πάντα συμβιβαστικός, πάντα στη μέση, αφήνεται στο ρεύμα. Τα αποτελέσματα είναι ολέθρια: Καταλήγει τελικά ένα άβουλο, πειθήνιο, εντελώς αντιπαθητικό ον. Οπως λέει και ο ίδιος, «ένας γλοιώδης, ευνούχος δούλος, ένας αυλοκόλακας». Από αυτό το πρότυπο οφείλουμε εντέλει να απομακρυνθούμε. Αλλωστε το να λέμε «ναι» σε όλα μας απομακρύνει απ’ την ευτυχία. Το Art φωνάζει δυνατά: «Πες την άποψή σου θαρραλέα και μη φοβάσαι να πολεμήσεις γι’ αυτήν».
Info: Η παράσταση «Art» της Yasmina Reza ανεβαίνει στο Θέατρο Σοφούλη από Τετάρτη έως Κυριακή. Η σκηνοθεσία είναι του Γιώργου Βούρου. Παίζει ο ίδιος μαζί με το Θόδωρο Συριώτη και το Θανάση Κιτσούκαλη. Τα σκηνικά, τα κουστούμια και τους φωτισμούς έχει αναλάβει ο Γιώργος Βούρος ενώ τη μουσική ο Θάνος Ρούφος. Είναι η πρώτη παράσταση της ομάδας «Θέατρο των χρωμάτων» που ιδρύθηκε πέρσι.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
